+ Reply to Thread
Page 2 of 28 FirstFirst 123412 ... LastLast
Results 11 to 20 of 275
  1. #11
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    มีคนอื่นนอกจากผมมาอ่านไหมนิ

  2. #12
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    ท่าทางจะไม่มีนา บอร์ดนี้มันเงียบมากกก!

  3. #13
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    นี้ว่านแต่งเองหรือเอามาจากที่ไหนสักแห่ง

  4. #14
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    แต่งเองงะ = =
    ทำไมหรอ

  5. #15
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    นึกว่าไปเอาจากหนังสือการ์ตูนที่หายสาบสูญไปแล้ว

    ปล. ชื่อยุ่นชัดๆ

  6. #16
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    ก็นิยายเรื่องนี้ กะจะใช้ชื่อญี่ปุ่นอยู่แล้วง่ะ -3-

  7. #17
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    นึกไปไกลเลยเรา -w-

  8. #18
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    573
    นานๆที ต้องมาแอบคั่น

  9. #19
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    Chapter 4 : Guardian of Dragon Summoner
     

    ฉันถูกบาฮามุทลากมาถึงลานกว้างๆด้านหน้าของปราสาท ซึ่งตอนนี้คลาคลั่งไปด้วยมังกรมากหน้าหลายตาและอาวุธประจำกายหน้าตาแปลกๆ มังกรทั้งหลายเมื่อเห็นการมาของบาฮามุทต่างรีบวิ่งเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับตีสีหน้านิ่งเหมือนกับรุปปั้น บาฮามุทมองหน้าของมังกรพวกนั้นอย่างช้าๆก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าแถวพร้อมกับเริ่มพูดขึ้นมา

    "วันนี้ เรามีนักเรียนมาเพิ่มคนนึง เอ้า! แนะนำตัวสิ!" บาธามุทผลักร่างของฉันแรงๆจนฉันเกือบเซล้มไป ฉันมองหน้าของมันด้วยความตกใจแต่ทว่าก็ต้องรีบหลบสายตาไปในทันที เพราะว่าสายตาของมันช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน คราบน้ำตาของฉันยังไม่ทันแห้งดีเลย หน้าของฉันในตอนนี้คงดูน่าเกลียดมากแน่ๆเลย

    "
    เอ่อ..คะ..คือ ฉันชื่อริวคาเซ ริวฮานะ นะค่ะ ยัง..ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ! ฉะ..ฉันยังไม่เคยมีประสบการณ์ในวิชาเรียนนี้มาก่อน ถ้าฉันทำผิดพลาดอะไรยังไงก็ช่วยตักเตือนด้วยนะค่ะ!" ฉันว่าเสร็จก็รีบโค้งคำนับทันที มังกรหลายตัวมองหน้าของฉันพร้อมกับยิ้มให้ฉันนิดหน่อยและนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้สึกชื่นใจขึ้นมานิดหน่อย

    "
    ยิ้มอะไรกัน!! ใครสั่งให้พวกแกยิ้ม!!" เสียงคำรามของบาฮามุทดังขึ้นมาจนฉันผวาตกใจล้มลงไปกองกับพื้นทันที มังกรหลายตัวรีบหุบยิ้มไปในทันทีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไปเข้าแถวได้แล้ว ยัยมนุษย์!!" บาฮามุทตะคอกใส่ฉันอีกครั้งหนึ่งก่อนที่ฉันจะรีบล้มลุกคุกคลานวิ่งไปเข้าแถว

    ฉันยืนตัวตรงเหมือนกับมังกรตัวอื่นๆ บาฮามุทเริ่มเดินสำรวจแถวอีกครั้งหนึ่ง ไม่มีใครกล้าปริปากพูดเลยจนทำให้บรรยากาศในตอนนี้เงียบเหมือนป่าช้าไม่มีผิด ฉันผวาตกใจนิดหน่อยเมื่อบาฮามุทเดินเข้ามาเฉียดร่างของฉัน


    "
    เอาล่ะ วันนี้.. เราจะมีการทดสอบ!!"

    "...!!"
    ถึงมังกรพวกนี้จะไม่ได้ส่งเสียงออกมา แต่จากสีหน้าของพวกมันแล้ว พวกมันดูตื่นกลัวและหวาดผวาเป็นอย่างมาก ดะ..เดี๋ยวก่อนนะ การทดสอบหรอ... มันหมายถึงการสอบใช่หรือเปล่าเนี่ย!?

    "หวังว่าพวกเจ้าคงพัฒนาฝีมือของตัวเองมานะ! ข้าให้เวลาพวกแกยี่สิบนาทีในการเตรียมตัวก่อนสอบกับข้า ใครก็ตามที่สามารถโจมตีข้าโดนเพียงแค่ครั้งเดียวก็จะผ่านการทดสอบนี้
    คงไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวังหรอกนะ.. ใช่มั้ย!!!!!!"

    "
    ขอรับ!!"

    มังกรทั้งหลายต่างขานรับเป็นน้ำเสียงเดียวกัน แต่ทว่าน้ำเสียงมันสั่นเป็นโทนเดียวกันหมดเลย บาฮามุทยิ้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะสั่งเลิกแถวและเดินกลับไปยังม้านั่งตัวหนึ่ง มังกรทั้งหลายเริ่มกระจัดกระจายไปตามจุดต่างๆพร้อมกับจับกลุ่มฝึกฝนกัน ฉันมองซ้ายมองขวาอย่างจนปัญญาเพราะไม่รู้จะไปฝึกกับใครดี อาวุธของฉันก็ไม่มี แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดี มีเวลาแค่ยี่สิบนาทีแล้วฉันเก่งขึ้นมาได้ทันตาได้ยังไงกัน

    ฉันแอบเห็นบาฮามุทยิ้มมาให้ฉันอย่างเจ้าเลห์ก่อนจะเอนตัวนอนลงบนม้านั่ง นี่มันต้องแกล้งพวกมังกรกับฉันแน่ๆเลย!


    "
    อ่า... เธอชื่อริวคาเซ ริวฮานะ สินะ" เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน และเมื่อฉันหันกลับไปมอง มังกรตัวใหญ่สีแดงกำลังยืนยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน ฉันยิ้มตอบมันกลับไป

    "
    ค่ะ แล้วคุณคือ...."

    "อ้อ! เรียกข้าว่า ดราโก [Drako] ละกัน"
    มังกรตัวตรงหน้าแนะนำตัวเองพร้อมกับยิ้มมาให้ฉันอีกครั้งหนึ่ง แววตาของมันดูเป็นมิตรมาก แตกต่างจากบาฮามุทเป็นที่สุด

    "
    ค่ะ ยินดีที่รู้จักค่ะดราโก แล้วเอ่อ..คุณไม่ฝึกซ้อมหรอค่ะ?"

    "ฮ่าๆ ซ้อมไปมันก็ไม่ช่วยอะไรหรอกครับ ไม่มีใครสามารถผ่านการทดสอบนี่ไปได้หรอกครับ" ดราโกว่าพร้อมกับยิ้มแหยๆมาให้ฉัน 
    ท่าทางการสอบครั้งนี้คือการแกล้งคนดีๆนี่เอง

    "
    แต่ว่า...ข้อแม้ในการผ่านการสอบก็ง่ายดีออกไม่ใช่หรอ แค่ตีเจ้ามังกรบ้านั่นแค่ที่เดียวเอง" ฉันพูดเสร็จปุ๊บ มังกรหลายตัวเริ่มหันขวับมาหาฉันเป็นทางเดียวและพวกมันก็ค่อยๆหันไปมองบาฮามุทที่กำลังหลับอยู่ก่อนจะค่อยๆถอนหายใจอย่างโล่งอกและหันไปฝึกซ้อมกันต่อ จะว่าไปแล้ว..ฉันเองก็ลืมไปตัวเหมือนกันที่ไปใช้คำพูดแบบนั้น เจ้าบาฮามุทนั่นถ้าจำไม่ผิดละก็ มันคือราชาของดินแดนแห่งนี้ ดราโกที่กลั้นหัวเราะนิดหน่อยก่อนจะยื่นอาวุธชิ้นนึงมาให้ฉัน

    "
    ข้าเห็นว่าเจ้ายังไม่มีอาวุธ เลยเอามาให้น่ะ"

    "อ๋อ ขอบคุณค่ะ แล้วมันใช้งานยังไงล่ะค่ะ" ฉันยื่นมือไปรับอาวุธจากมือของดราโก มันเป็นไม้สองท่อนที่มีไม้เล็กๆยื่นออกมาจากปลายด้านหนึ่งของมัน 


    "
    เอ... เจ้ารู้จักการใช้ทอนฟามั้ยล่ะ?"

    อ๋อ! เจ้านี่สินะที่เรียกว่าทอนฟา ฉันเคยเห็นพวกดาราหนังบู้ใช้กันในหนังจีนแต่ว่าก็ใช้ยากอยู่พอสมควรเลย แถมยังต้องมีทักษะและลีลาที่พริ้วไหวถึงจะใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว


    "
    ก็..เคยเห็นคนใช้นะ แต่ว่าฉันคงใช้ไม่เป็นหรอกค่ะ"

    "งั้นก็ใช้ดาบแทนละกัน อย่างน้อยก็เป็นอาวุธพื้นฐานที่ทุกคนต้องใช้" ดราโกยื่นดาบของมันมาให้ฉัน 
    ฉันยื่นทอนฟาคืนมันไปและรับดาบมาแทน และก็ต้องประหลาดใจไปในทันทีเมื่อน้ำหนกของดาบนี่แทบทำเอาข้อมือของฉันหัก ดราโกแอบขำนิดหน่อยเมื่อเห็นท่าทางของฉันที่ถือดาบอย่าเก้ๆกังๆ มันวิ่งไปที่กล่องใส่อาวุธที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเราและวิ่งกลับมาพร้อมกับอาวุธชิ้นใหม่ ซึ่งมันก็คือดาบไม้

    "ข้าลืมไปว่ามนุษย์น่ะไม่ได้มีเรี่ยวมีแรงแบบพวกเราชาวมังกร อย่างน้อยดาบไม้นี่ก็น่าจะมีน้ำหนักเบาละก็ใช้งานง่ายสำหรับเจ้านะ" มันยื่นดาบไม้มาให้ฉันและก็รีบรับเอาไว้ทันที น้ำหนักของเจ้าดาบไม้นี่ไม่ได้หนักมากแถมยังพอดีมือของฉันอีกต่างหาก ไม่น่าเชื่อว่าดราโกจะสามารถวิเคราะห์อาวุธเพื่อฉันได้ดีขนาดนี้ 
    ฉันกล่าวขอบคุณมันเป็นการใหญ่ก่อนที่พวกเราทั้งสองคนจะเริ่มซ้อมกัน
     
    บางเวลาต่อมา

    "
    เจ้าต้องคอยดูทีท่าของฝ่ายตรงข้ามให้ดีนะ เพราะว่ากลยุทธของแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป บ้างก็เน้นรุก บ้างก็เน้นรับ"

    "
    ค่ะ!"

    พวกเราสองคนเริ่มซ้อมกันมาได้สักพัก แต่ทว่าฝีมือของฉันก็ไม่ได้พัฒนาอะไรขึ้นเลย ขนาดโจมตีให้โดนดราโกยังเป็นเรื่องยากลำบาก นี่ถ้าไปสอบกับเจ้าบาฮามุทนั่นก็ยิ่งแล้วใหญ่ ฉันว่าฉันควรถอดใจหนีไปเลยดีกว่ามั้ย? แต่ถ้าหากหนี..ยังไงเสียบาฮามุทก็ต้องตามมาเล่นงานฉันในภายหลังแน่นอน ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอะไรสำหรับฉันนอกจากยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้


    "หมดเวลา!!" เสียงประกาศิตของบาฮามุทดังขึ้น มังกรทั้งหลายหยุดการฝึกซ้อมกันและมายืนเรียงกันเป็นวงกลมรอบตัวบาฮามุท ราชามังกรเดินมองหน้าของเหล่ามังกรรายตัวก่อนจะแสยะยิ้มออกมา ฉันและดราโกรีบวิ่งมาสมทบกับมังกรที่เหลืออย่างทันถ่วงที พวกเราในตอนนี้อยู่ทางด้านหลังสุดของแถว ฉันรู้สึกใจโหวงเหวงขึ้นมาทันใดเมื่อการทดสอบกำลังจะเริ่มขึ้น แต่ทว่าดราโกก็เอามือจับไหล่ของฉันเอาไว้ก่อนจะยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน ซึ่งทำให้ฉันคลายกังวลไปได้บ้าง


    "แก!" บาฮามุทใช้ดาบของตนชี้ไปที่มังกรอ้วนตัวหนึ่งที่ดูท่าทางเอ๋อๆ เจ้ามังกรอ้วนชี้นิ้วตัวเองอย่างสงสัยและหวาดกลัว มันค่อยๆเดินเข้าไปในวงที่บาฮามุทยืนรออยู่ บาฮามุทยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเริ่มต้งท่าพร้อมสู้ เจ้ามังกรอ้วนนั่นก็เช่นกัน มังกรตัวอื่นๆต่างกลืนน้ำลายไปหลายอึก บ้างก็รู้สึกเครียด ฉันและดราโกต่างจับจ้องมองไปยังการต่อสู้ของบาฮามุทและมังกรอ้วนที่กำลังจะเกิดขึ้น


    "เริ่มการสอบได้!!!"



    2 ชั่วโมงผ่านไป

    ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้ว แต่ว่าบรรยากาศในตอนนี้...เต็มไปด้วยมังกรที่กำลังนอนโอดครวญเพราะบาฮามุทจัดการพวกนี้ไปจนหมด ไม่มีใครสามารถโจมตีหรือทำอันตรายบาฮามุทได้เลย และท่าทีของมันก็ไม่ความเหน็ดเหนื่อยออกมาให้เห็นเลย มันมีสีหน้าบึ้งตึงพร้อมกับเอะด่าพวกมังกรทุกตัว


    "พวกแกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆเล้ยยย!!!!" มันว่าพลางเตะฝุ่นที่พื้นอย่างหัวเสียจนเศษฝุ่นนั่นไปโดนมังกรตัวหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บ บาฮามุทเดินตรงไปกระชากคอของมังกรตัวนั้นก่อนจะเขม่นมองด้วยสายตาน่ากลัว "พวกแกมันอ่อนหัดยิ่งหนัก! แล้วแบบนี้อาณาจักรอเล็กแซนเดรียจะปลอดภัยมั่นคงได้ยังไง!?"


    มันทิ้่งร่างของมังกรตัวนั้นก่อนจะเดินไปรอบๆพร้อมกับมองมังกรตัวอื่นๆที่กำลังนอนครวญครางอย่างทรมาน ฉันในตอนนี้กำลังนั่งดูอาการของดราโกที่กำลังบาดเจ็บอยู่ มันเองก็ไม่ผ่านการทดสอบในครั้งนี้แถมยังโดนบาฮามุทอัดซะเละเลย แต่ทว่ามันก็ยังส่งยิ้มน้อยๆมาให้ฉัน ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้ามังกรตัวนี้ยังยิ้มอยู่ได้ทั้งๆที่มันกำลังเจ็บเจียนตาย


    "นายไม่เป็นอะไรมากนะ เดี๋ยวหมดชั่วโมงเรียนนี่เดี๋ยวไปห้องพยาบาลกัน" ฉันว่าพลางกุมมือของดราโกเอาไว้ ซึ่งมันก็ยิ้มตอบฉันมาเป็นเชิงขอบคุณ ถึงจะพูดไม่ได้แต่ฉันก็อ่านสายตาของมันออก


    "เฮ้ย! เจ้ามนุษย์นี่ยังไม่ได้สอบนิ!!" จู่ๆบาฮามุทที่เดินมาจากทางด้านหลังของฉันก็กระชากร่างของฉันขึ้นมา ฉันเผลอร้องกรี๊ดเสียงลั่นก่อนจะถูกหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับมัน สายตาของบาฮามุทในตอนนี้ดูเกรี้ยวกราดอย่างบอกไม่ถูก มันทำเอาฉันรู้สึกหวาดกลัวและอยากวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด
    "หยิบอาวุธของเจ้าขึ้นมา!!"


    "แต่..แต่ว่า.. ฉันสู้อะไรใครเขาไม่เป็นเลยนะ!!" ฉันพยายามพูด แต่ทว่าบาฮามุทกลับไมฟังเลยแถมยังลากฉันไปยังลานทดสอบอีก ฉันพยายามรั้งเอาไว้แต่ทว่าก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะหยุดมัน ในตอนนี้ฉันและบาฮามุทมาหยุดอยู่ที่ลานทดสอบแล้ว มันตั้งดาบขึ้นมาพร้อมสั่งให้ฉันเตรียมสู้กับมัน


    นี่มันเรื่องอะไรกัน!? สองชั่วโมงที่แล้วฉันยังนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียนคนเดียว แล้วนี่ทำไมฉันต้องมาสู้กับมังกรที่เป็นถึงราชาแห่งดินแดนแห่งนี้ด้วยล่ะ!? ฉันไม่เข้าใจ น้ำตาของฉันมันพาลไหลออกมาด้วยความกลัว ร่างกายของฉันมันสั่นจนจะถือดาบไม้นี่ไม่ได้แล้ว


    "มนุษย์นี่อ่อนแอแบบนี้ทุกคนเลยหรือไงกัน!?" บาฮามุทตะคอกใส่ฉันที่กำลังตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แต่ทว่าใครบางคนก็ปรากฏกายขึ้นมาตรงหน้าฉันเสียก่อน บุคคลนั้นก็คือ..ดราโก นั่นเอง!!


    "ยะ..หยุดเถอะครับ ท่านบาฮามุท!"


    "แกไม่มีสิทธิสั่งข้า แกไม่ผ่านการทดสอบไปแล้ว หลีกทางไปซะ!!"


    "แต่ว่ามนุษย์คนนี้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยนะครับ แล้วทำไมท่านถึงต้องมาบังคับให้นางต่อสู้ด้วยล่ะ!?"


    "ออกไปซะ!!!"


    พลั่ก!!


    จู่ๆบาฮามุทก็ใช้ท่อนแขนของตนเองฟาดไปที่ใบหน้าของดราโกเข้าอย่างจังจนหมอนั่นสลบเมือดไปในทันที ฉันยืนมองร่างของดราโกด้วยความกลัวจับใจ มังกรตัวนั้น...พยายามปกป้องฉัน แต่ทว่า..ตอนนี้ไม่มีใครปกป้องฉันอีกแล้ว


    "เอาล่ะ เริ่มการทดสอบได้!!!" บาฮามุทตะโกนขึ้นพร้อมกับตะหวัดดาบมาหาฉันในขณะที่ฉันไม่ทันตั้งตัว คมดาบกำลังจะถึงหน้าของฉันแล้วและไม่มีโอกาสที่ฉันจะหลบไปไหนได้อีก สิ่งเดียวที๋ฉันทำได้ในตอนนี้คือยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ความเจ็บปวดอาจจะเริ่มถาโถมเข้าใส่ทันทีเมื่อปลายดาบนั่นเฉือนเนื้อของฉัน ฉันรีบหลับตาปี๋ไปในทันที


    'ไอ้มังกรบ้านั่น จริงๆเล้ย!'


    เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาในหัวของฉัน และนั่นเองก็เป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ตัวเองจะไม่รู้สึกตัว



    "ย๊าก!!"

    บาฮามุทตะหวัดดาบใส่ริวฮานะด้วยความเร็วในขณะที่เธอกำลังยืนตัวสั่นอยู่ บาฮามุทเองก็ไม่ได้ปราณีกับเธอเลยแม้แต่น้อยและอีกไม่กี่อึดใจ ปลายดาบนั่นก็จะเฉือนใบหน้าของเธอแล้ว

    แต่ทว่า...

    ฟึ่บ!


    จู่ๆร่างของริวฮานะก็หายไปในอากาศราวกับว่าเธอไม่เคยยืนอยู่ตรงนั้น บาฮามุทมองไปรอบๆด้วยความประหลาดใจในทันที เมื่อกี้นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?


    "แก...ไอ้มังกรหน้าโง่!!" เสียงโทนต่ำของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของบาฮามุท เขารีบหันกลับไปมองทันทีและมันเองก็ต้องประหลาดใจทันทีเพราะร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาก็คือริวฮานะที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อครู่นี้เอง เส้นผมของเธอปิดบังดวงตาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ นั่นทำให้บาฮามุทรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย ปกติแล้วยัยมนุษย์นั่นไม่น่าจะพูดแบบนี้ได้นิ แถมยังไม่มีทักษะการต่อสู้ใดๆ แต่ทำไมถึงหลบการโจมตีของเขาได้เมื่อครู่นี้ล่ะ?


    "ยัยมนุษย์! แกกล้าว่าข้าหรือไง!?"


    "ข้าไม่ใช่มนุษย์ที่เจ้ารู้จักหรอกนะ... บา..ฮา..มุท" ริวฮานะเรียกชื่อของบาฮามุทด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวกว่าเดิมพร้อมกับเผยดวงตาที่เคยซ่อนอยู่ใต้เส้นผม ดวงตาของเธอในตอนนี้มันช่างดูน่าสยดสยองเป็นที่สุด มันดูหม่นแสงและดูไร้วิญญาณ ราวกับว่าเธอตายไปแล้ว.. บาฮามุทเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความรู้สึกกลัวขึ้นมา ทำไมดวงตานั่นทำเอาเขารู้สึกกลัวได้ถึงขนาดนี้นะ


    ริวฮานะค่อยๆถือดาบขึ้นมาพาดบ่าพลางจ้องมองมาที่บาฮามุทด้วยสายตาที่เรียบเฉย


    "วันนี้ ให้ข้าสอนบทเรียนให้แกสักสองสามข้อเผื่อว่าแกจะได้ฉลาดขึ้นนะ...."


    "กะ..แก! เหอะ! จะมน้ำยาสักกี่น้ำเชียว!!" บาฮามุทพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะพุ่งโจมตีใส่ร่างของริวฮานะ ร่างของเธอยังยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นและไม่ได้จะหลบไปไหน ปลายดาบของบาฮามุทใกล้ถึงร่างของเธอแล้ว


    ปั่ก!!


    ริวฮานะใช้ดาบไม้ของตัวเองฟาดไปที่ดาบของบาฮามุทและนั่นเองที่ทำให้การโจมตีของเขาพลาดเป้าไปในทันที และทั้งสองก็เริ่มการต่อสู้กันอย่างดุเดือด บาฮามุทโจมตีใส่ร่างของริวฮานะอย่างบ้าระห่ำแต่ทว่ากลับไม่โดนเลยสักครั้งเดียว ไม่ว่าเขาจะโจมตีไปในรูปแบบเช่นใด ริวฮานะก็สามารถหลบมันได้หมด นั่นเองยิ่งทำให้บาฮามุทโกรธแค้นขึ้นไปใหญ่ก่อนจะตั้งท่าร่ายเวทมนตร์

    วงแหวนเวทย์ปรากฏขึ้นที่ใต้เท้าของริวฮานะ และมีเถาวัลย์หลายเส้นออกจากวงแหวนนั่นและเริ่มมัดร่างของริวฮานะเอาไว้ บาฮามุทยิ้มอย่างมีชัยก่อนจะพููดถากถางใส่เธอ


    "เหอะ! จบเกมแล้วล่ะ!!"


    "..." ริวฮานะมิได้ตอบโต้แต่อย่างใด


    "กลัวจนไม่กล้าพูดเลยหรือไง!"


    "ข้าสมเพชแกจริงๆ..."


    "วะ..ว่าไงนะ!?"


    บาฮามุทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเทาและเป็นจังหวะเดียวกันที่เถาวัลย์ที่มัดตัวริวฮานะอยู่ค่อยๆอันตธานหายไปในอากาศ บาฮามุทตกใจอย่างถึงที่สุดเพราะเวทมนตรึงศัตรูของเขาถูกแก้ได้โดยง่ายถึงขนาดนี้เชียวหรือ!? นี่มันเรื่องอะไรกัน จากยัยมนุษย์ที่มีท่าทางอ่อนแอ ทำไมมาในตอนนี้ช่างดูเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้


    "เอาล่ะ ข้าขอเอาคืนบ้างละกัน" ริวฮานะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไปอีกครั้ง บาฮามุทมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงและจู่ๆร่างของเธอปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาที่ยังไม่ทันตั้งตัวและถูกเสยอัปเปอร์คัตเข้าไปเต็มคาง จนร่างของเขาเซถอยหลังกลับไป กว่าเขาจะได้ตั้งตัวมันก็สายไปเสียแล้ว

    ริวฮานะเริ่มใช้ดาบไม้ของตนฟาดเข้าใส่ร่างของบาฮามุทอย่างไม่ยั้งมือ การโจมตีของเธอรุนแรงและรวดเร็วมาก เร็วเสียจนบาฮามุทไม่สามารถรับมันได้หมด ร่างของเขาถูกฟาดใส่หลายที เขาพยายามปัดการโจมตีของเธอแต่ทว่าก็เป็นเรื่องยากลำบากเหลือเกิน
    นี่มันเรื่องอะไรกัน!? ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตนเองกำลังพ่ายแพ้


    "ทะ..ท่านบาฮามุท!"


    "โอ้วนี่มันเรื่องอะไรกัน!?"


    "มนุษย์คนนั้นเก่งถึงขนาดนี้เลยหรือ!?"


    มังกรหลายตัวที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันร้องตกใจกันระงม เพราะไม่เคยเห็นราชามังกรถูกไล่ต้อนถึงขนาดนี้


    "อ๊าก!!"


    และแล้วร่างของบาฮามุทก็ไม่สามารถรับการโจมตีของริวฮานะได้อีกต่อไป เขาค่อยๆล้มลงไปกองกับพื้นอย่างช้าๆ ตามเนื้อตามตัวของเขามีแต่รอยแผลและรอยฟกช้ำเต็มไปหมด เขาหายใจอย่างอ่อนระทวยและหมดแรง


    "กะ..แก..แกเป็นใครกันแน่...." บาฮามุทถามริวฮานะที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยความสมเพช เธอค่อยๆกระชากคอของเขาขึ้นมาก่อนจะจ้องตาด้วยแววตาที่ลุกวาวน่าสะพรึงกลัว


    "ข้าคือคนที่ปกป้องผู้อัญเชิญมังกรที่มันโง่เง่าแบบแกยังไงล่ะ!
    "


    "ผะ..ผู้อัญเชิญมังกร มะ..หมายความว่ายังไง!?"


    "ริวคาเซ ริวฮานะ เป็นผู้ได้รับเลือกให้เป็นผู้อัญเชิญมังกร ผู้บังชาแห่งมังกร และเป็นอีกหลายๆอย่างที่แกยังไม่รู้ ถ้าหากแกยังดื้อด้านทำร้ายนายของตัวเองอีกละก็ ครั้งหน้าข้าจะไม่ไว้ชีวิตเข้าแน่นอน!!" ริวฮานะสะบัดคอของบาฮามุททิ้งราวกับว่าเป็นขยะ ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆทรุดลงกับพื้นข้างๆบาฮามุท เขามองหน้าของเธอไปสักพักก่อนที่ตัวเองจะเริ่มทนพิษบาดแผลไม่ไหวและหมดสติไปในที่สุด



    โอย... นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ? ทำไมอยู่ดีๆฉันถึงหมดสติไปละ หรือว่าฉันกลัวมากจนหมดสติไป แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?

    ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะเริ่มสำรวจรอบๆตัว ฉันยังอยู่ที่ลานทดสอบเหมือนเดิมเพียงแต่ว่าร่างกายของฉันกลับไม่มีบาดแผลแต่อย่างใด มีเพียงแต่อาการเมื่อยล้าตามแข้งขาและแขนเท่านั้น แล้วทำไมมันถึงปวดเมื่อยขนาดนี้ละเนี่ย?


    ละ..แล้วนี่...นี่มันบาฮามุทไม่ใช่หรอ!? มันกำลังนอนหมดสติอยู่ข้างๆร่างของฉัน ที่ตามร่างกายของมันมีแต่บาดแผลและรอยช้ำเต็มไปหมด กะ..เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ฉันหมดสติไปอย่างนั้นหรือ?


    "สุดยอด!!"


    "หา?" ฉันร้องเสียงหลงทันทีเมื่อมังกรหลายตัวเริ่มเข้ามากรูที่ฉันจนฉันรู้สึกอึดอัด ทำไม? มีอะไรกันหรอ?


    "เกิดมาข้าก็เพิ่งเคยเห็นคนที่สามารถล้มท่านบาฮามุทได้อย่างง่ายดายก็วันนี้นี่แหละ!"


    "ใช่! ขนาดท่านเบลดยังไม่สามารถเอาชนะท่านบาฮามุทได้เลยนะเนี่ย!"


    "มนุษย์นี่เก่งใช่เล่นเลยนี่หว่า!"


    "แต่ว่านี่มันใช่่เวลามาดีใจหรอ!? รีบพาท่านบาฮามุทไปหาแพทย์หลวงเร็วเข้า!!"


    จากที่เคยล้อมรอบตัวฉัน มังกรตัวอื่นๆเริ่มพึงระลึกได้ว่าควรพาราชาของตัวเองไปหาหมอ พวกมันทั้งหลายต่างรีบประคองร่างที่ไร้สติของบาฮามุทเข้าปราสาทไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่นั่งเอ๋ออยู่ที่เดิม

    มันเกิดอะไรขึ้น!? ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังที!!!!


    'หึ! นี่นะหรือ..พลังของผู้อัญเชิญของราชามังกรทั้งปวง น่าสนใจดีนิ'
     
    Last edited by KillerSpree; 23-09-2012 at 06:41 PM. Reason: เว้นบรรทัดเพื่อให้อ่านง่ายขึ้น/แก้ไขจุดผิด

  10. #20
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    573
    ตอนใหม่มา ต้องรีบเจิม

Facebook Comments


Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •