+ Reply to Thread
Page 3 of 28 FirstFirst 1234513 ... LastLast
Results 21 to 30 of 275
  1. #21
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    สนุกดีๆ แต่เรปบนดองนาน

  2. #22
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    573
    เรปบน ส่งให้อ่านลับๆผ่าน M แทนแร้วงัย !!

  3. #23
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    แล้วก็ดองเช่นเดิมกว่าจะแต่งเสร็จแต่ล่ะตอน -w-

  4. #24
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    204
    รู้และทำไม คนแต่งนิยายทุกคนถึงต้อง ดอง! 55+ ได้มารู้ด้วยตัวเอง -*-

  5. #25
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    กลายเป็นกระทู้ 1-1 นิยายไปบางส่วนแล้ว
    Last edited by [M]agician; 03-08-2011 at 09:55 PM.

  6. #26
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    573
    บร้าาา ไม่ได้ดองน๊ะ แค่กำลังอยู่ในช่วงพักร้อนเอง >w<''

  7. #27
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    พักร้อน 999ปี ก็น่าจะสมควรเรียกดอง -*-

  8. #28
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    กราบเรียนผู้อ่าน
    ตอนนี้แต่ละบทที่ออกมาช้านั้น เพราะว่าคนเขียนพยายามปรับปรุงการเขียนของตัวเองอยู่ เนื่องด้วยกรณินิยายเก่าๆ เวลาเขียนยังขาดประสบการณ์
    เวลาอยากเขียนอะไรก็เขียนไปตามใจฉัน จนเกิดความยืดเยื้อ จากที่เคยวางแผนไว้ให้จบประมาณบทที่ 70 แต่ดันไปจบนู่น บทที่ 100 กว่าๆแน่ะ

    ดังนั้นจึงกราบขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยครับ
    ^^

  9. #29
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    บินไปเลย~!
    Posts
    403
    เอามาลงผมก็อ่าน

    แต่ก็ยังติดตามเรื่อยๆ

  10. #30
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Posts
    246
    Chapter 5 : First Invasion



    [OP Theme : Irony by ClariS จากเรื่อง Oreimo]

    หา!? ฮานะจังเนี่ยนะสามารถเอาชนะฝ่าบาทได้!?”

    ขะ..ขอรับโอ้ย!? แล้วมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!?”

    ฉันได้ยินเสียงบ่นของโอราเคิลดังจากที่ไหนสักแห่งหนึ่งภายในตัวปราสาท ตอนนี้ฉันกำลังแบกร่างที่สะบักสะบอมของดราโกไปยังห้องพยาบาล ซึ่งฉันเองก็ยังงงๆอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆมีแต่คนเข้ามาบอกฉันว่าฉันสามารถเอาชนะเจ้ามังกรบาฮามุทนั่นได้ ฉันเองไม่เข้าใจว่ามนุษย์ตัวเล็กๆอย่างฉันจะไปทำอะไรเจ้าราชามังกรนั่นได้
    ?

    ดูท่าทางเจ้าจะงานเข้าไปพักใหญ่เลยล่ะดราโกแอบแซวฉันเบาๆพลางหัวเราะนิดๆ เขาเล่าเหตุการณ์คร่าวๆให้ฉันฟังในขณะที่เรากำลังเดินเข้าปราสาท และฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องเล่าจากปากของเขาสักเท่าไหร่ ตอนนี้เวลาฉันเดินผ่านมังกรตัวไหน มันจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาหวาดกลัวแต่บ้างก็รีบวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง ฉันอยากรู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น

    นี่! แต่ว่าฉันก็หมดสติไปตลอดเวลาเลยนะตอนที่นายบอกว่าฉันจัดการกับบาฮามุทนั่นน่ะฉันบอกดราโก แต่ทว่ามันก็มองหน้าของฉันด้วยสายตาฉงน ก่อนจะตอบกลับมา

    คนหมดสติที่ไหนเล่นเอาราชามังกรบาดเจ็บซะขนาดนั้นละ เจ้าอย่าถ่อมตัวไปหนอ่ยเลยหน่า ออกจะเป็นเกียรติด้วยซ้ำไปที่สามารถเอาชนะราชาแห่งมังกรทั้งปวงได้ แถมเจ้าก็ยังเป็นมนุษย์อีกด้วย! ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อนเลยนะดราโกร่ายยาวพลางพูดจาสรรเสริญฉันเต็มที่และทำเอาฉันทำตัวไปถูกไปเลยทีเดียว แต่คำสรรเสริญนั่นฉันเองก็ไม่อยากจะได้รับหรอก เพราะฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เอาล่ะ ส่งข้าแค่นี้ก็พอแล้ว

    จู่ๆดราโกก็ผละตัวออกจากร่างของฉันก่อนจะเดินไปยังทางเดินอีกทางหนึ่ง แต่ทว่าดูจากท่าทางที่เขาโซซัดโซเซแบบนี้ ฉันว่าเขาคงตายก่อนที่จะถึงห้องพยาบาลเสียละมั้ง

    ให้ฉันช่วยนายต่อเถอะ ฉันกลัวว่านายจะไปไม่ถึงห้องพยาบาลฉันรีบตรงปรี่เข้าไปหาดราโกอีกครั้งพร้อมพยายามที่จะช่วยพยุงร่างของเขาต่อ แต่ทว่าดราโกกลับปฏิเสทความช่วยเหลือจากฉันพร้อมกับยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน

    ไม่เป็นไรหรอกริวฮานะ บาดแผลแค่นี้ไม่ทำให้ข้าตายหรอก ข้าโดนจนชินแล้ว

    แต่ว่าสภาพของนายเหมือนคนใกล้ตายเลยนะ

    ฮ่ะๆๆๆ ข้ายังไม่ตายสักหน่อย ข้าบอกแล้วไงว่าข้าชินกับเรื่องพรรค์นี้แล้ว ยังไงก็ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยแบกร่างของข้ามาถึงที่นี่ เดี๋ยวข้าไปห้องพยาบาลต่อเอง เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะดราโกว่าอีกครั้งหนึ่งก่อนจะหันกลับไปและเดินต่อไปอย่างโซซัดโซเซ ฉันมองที่แผ่นหลังของมังกรสีแดงตัวตรงหน้าอย่างพินิจชั่งใจอยู่ชั่วครู่...

    เขาเป็นมังกรที่ดีๆมากเลยนะ ดูเป็นมิตร ยิ้มก็เก่งแถมยังสอนอะไรให้ฉันอีก จะน่าเกลียดมั้ยนะถ้าฉันจะเป็นเพื่อนกับเขา คนที่เพิ่งพบกันไม่ถึงวัน จะสามารถเป็นเพื่อนกันได้มั้ยนะ
    ?

    ดราโก!ฉันตะโกนเรียกชื่อของเจ้ามังกรสีแดงที่กำลังเดินอยู่ เขาหยุดเดินก่อนจะหันหน้ามามองฉันพร้อมกับทำหน้าฉงน ฉันมองหน้าของเขาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากด้วยความอายนิดๆเอ่อ..จะเป็นอะไรมั้ยถ้าเราสองคน... เป็นเพื่อนกันหน่ะ

    ดราโกก้มมองที่ฉันชั่วครู่ก่อนจะพ่นหัวเราะออกมาเบาๆ มีอะไรน่าขำหรอ
    ? หรือว่าเขาไม่อยากที่จะเป็นเพื่อนกับฉัน?

    ฮ่ะๆ ได้สิ ทำไมเราสองคนจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้ล่ะเมื่อได้ยินคำตอบของดราโก ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจพองโตขึ้นมาก่อนจะยิ้มอย่างดีใจและเผลอเข้าไปกอดร่างของดราโกจนเขาร้องโอ้ยเสียงหลง

    ขะ..ขอโทษ! ไม่เป็นอะไรนะ!?”

    ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ตั้งแต่นี้ต่อไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยละกันนะดราโกยิ้มมาให้ฉันอีกครั้งก่อนจะลูบหัวของฉันเบาๆ และนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขอย่างน่าประหลาดใจ มันเป็นความสุขครั้งแรกที่เกิดขึ้นในโลกแห่งนี้สำหรับฉัน ดราโกล่ำลาฉันอีกครั้งก่อนจะขอตัวไปห้องพยาบาล

    ฉันมองแผ่นหลังของเพื่อนคนแรกในดินแดนแห่งนี้ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คุณปู่จะดีใจมั้ยนะที่ฉันสามารถมีเพื่อนคนแรกในดินแดนแห่งนี้ได้ แถมยังเป็นมังกรอีกด้วย ฮ่ะๆ

    ฮานะจางงงงงงงง!!!!~” เสียงตะโกนของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของฉัน และไม่ต้องเดาให้ยากเลย มีเพียงแค่คนๆเดียวเท่านั้นแหละที่จะเรียกชื่อของฉันแบบนี้ได้ ฉันหันกลับไปมองเสียงเรียกของโอราเคิลและเห็นมันกำลังวิ่งตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว

    มะ..มีอะไรหรอค่ะ?” ฉันถามโอราเคิลทันทีเมื่อมันวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉัน มันหอบหายใจถี่อยู่ครู่ใหญ่อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะจับไหล่ของฉันและจ้องหน้าเขม็ง

    ฮานะจัง..ฮานะจังเอาชนะฝ่าบาทได้หรอ!?” มันถามด้วยสีหน้าจริงจังและเขย่าสร่างของฉันอย่างแรง ฉันพยายามพูดให้มันใจเย็นก่อนแต่ดุเหมือนว่ามันจะไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดฉันเสียเท่าไหร่ ฉันเลยค่อยๆเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังว่าฉันเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย และนั่นเองที่ทำให้โอราเคิลดูสงบสติอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม

    หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกค่ะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง มนุษย์ธรรมดาอย่างหนูจะไปเอาชนะราชาแห่งมังกรทั้งปวงได้ยังไงกัน ช่วยคิดหน่อยสิค่ะ!

    แต่ว่าข้าไปถามใครต่อใครที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็มีแต่คนบอกว่าเจ้าสามารถเอาชนะฝ่าบาทได้อย่างง่ายดาย นี่ขนาดท่านแม่ทัพเบลดที่มีฝีมือในเรื่องต่อสู้พอๆกับฝ่าบาทยังมิสามารถเอาชนะได้เลย เจ้ารู้มั้ย!?”

    เอ่อ..คะ.. แล้วตอนนี้บาฮามุทเป็นยังไงบ้างละค่ะ?”

    เจ้ากล้าเรียกชื่อของฝ่าบาทโดยไร้ความเคารพได้ยังไงกัน!?” โอราเคิลพูดตำหนิฉันด้วยสายตาน่ากลัว เหมือนกับอาจารย์ที่โรงเรียนที่กำลังดุนักเรียนไม่มีผิด ฉันเลยได้แต่หัวเราะแห้งๆก่อนจะแก้ตัวไป เอาเถอะ! ยังไงเสียในเมื่อเจ้าเอาชนะฝ่าบาทได้แล้ว ยังไงเจ้าในตอนนี้ก็มีศักดิ์เท่ากับฝ่าบาทแล้วล่ะมั้ง.. ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องบรรทม และข้ามีเรื่องไหว้วานให้เจ้าหน่อย

    เรื่องอะไรหรอค่ะ?”

    เวลา 20.18 น. ณ หน้าห้องบรรทมของบาฮามุท

    ฉันยืนอยู่ตรงหน้าห้องนอนของบาฮามุทมานานหลายสิบนาทีแล้ว แต่ทว่าฉันเองก็ยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปในห้องเสียเท่าไหร่ ถาดที่เต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่ากินในมือของฉันเริ่มเย็นชืดหมดแล้ว หลายคนสงสัยว่าทำไมฉันถึงมายืนอยู่ทีนี่

    คืนนี้เจ้าต้องไปดูแลฝ่าบาท! เพราะเจ้าเป็นสาเหตุให้ฝ่าบาทต้องบาดเจ็บ และถ้าหากเจ้าคิดมิดีมิร้ายกับฝ่าบาทละก็ เจ้าอาจจะถูกประหารชีวิตก็ได้!

    เอ๋~!!!!!!!?’

    อ้อ! แล้วก็อย่าลืมสอนฝ่าบาทในสิ่งที่ข้าสอนเจ้าไปวันนี้ด้วยล่ะ! ขอตัวละ

    นั้นแหละเหตุผลไม่ถึงสามบรรทัดที่ฉันต้องมายืนอยู่ตรงหน้าห้องของบาฮามุท ฉันแอบสงสัยนิดๆว่าทำไมโอราเคิลถึงกลัวฉันทำอะไรมิดีมิร้ายกับบาฮามุทนะ ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงแบบนั้นสักหน่อย อีกอย่าง..คนกับมังกรมันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า แค่คุยกันได้ สื่อสารกันได้ เป็นเพื่อนกันได้ก็แปลกประหลาดเหลือทนแล้ว

    นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคิดแบบนั้นนะ ขืนยืนอยู่หน้าห้องแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก อะไรก็จะเกิดมันก็ต้องเกิด เอาล่ะ! เป็นตายร้ายดียังไงก็เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะค่ะ คุณปู่

    เข้าไปละนะค่ะ..ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นนิดๆก่อนจะเปิดประตูห้องนอนที่ไม่ได้ล็อกของบาฮามุท บรรยากาศภายในห้องดูเป็นระเบียบเรียบร้อยมากขึ้นกว่าตอนที่ฉันเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรกเสียอีก

    เฟอนิเจอร์ต่างๆที่ถูกทำลายไปถูกแทนที่ด้วยชิ้นใหม่ซึ่งสวยงามและดูมีราคา
    ฉันเดินผ่านห้องรับรองแขกก่อนจะเหลือบมองไปยังหลังม่านซึ่งเป็นห้องนอนของราชามังกร ฉันกลืนน้ำลายของตัวเองลงไปอีกหลายอึกก่อนจะทำใจไม่ให้ขาตัวเองสั่นและเดินเข้าไปอย่างช้าๆฉันเห็นร่างของบาฮามุทกำลังนอนพลิกตัวหลับอยู่ และนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย

    ฉันเดินไปยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียงของบาฮามุทสักเท่าไหร่ก่อนจะค่อยๆบรรจงวางถาดอาหารและสัมภาระของฉันอย่างแผ่วเบาที่สุด และวินาทีนั้นเองที่จู่ๆบาฮามุทก็พลิกตัวมาทางฉันพร้อมด้วยดวงตาที่กำลังเปิดกว้างอยู่และนั่นเองที่ทำให้ฉันหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ้มทันที

    หึๆ...มันหัวเราะลำคอเบาๆก่อนยิ้มออกมาอย่างอำมหิต ฉันยืนนิ่งเป็นรุปปั้นด้วยความกลัวและกว่าที่จะรู้ตัวอีกที ร่างของบาฮามุทก็ลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับกระโจนพุ่งเข้าใส่ฉันอย่างรวดเร็ว ร่างของฉันถูกดันจนมาชนกับผนังห้องเสียงดังและที่คอของฉันสัมผัสได้ถึงโลหะเย็นๆสีเงิน ดาบเล่มหนากำลังจี้อยู่ที่คอของฉัน

    ตลกดีนะ ทำไมเมื่อตอนบ่ายเจ้ายังเอาชนะข้าได้อย่างง่ายดาย แต่พอมาตอนนี้เจ้ากลับอ่อนแอยิ่งกว่าแมลงเสียอีก

    “…”
    ฉันไม่ได้ตอบโต้กับคำดูถูกของบาฮามุทเพราะว่าร่างของฉันมันสั่นสะท้านด้วยความกลัวอย่างยิ่งยวด หากฉันขยับแม้แต่นิดเดียว ดาบของบาฮามุทอาจจะทิ่มทุละคอหอยของฉันก็เป็นไปได้

    อ่อนแอยิ่งหนัก!มันผละตัวมันเองออกจากร่างของฉันก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เตียงของตัวเอง ฉันสังเกตุไปที่ร่างของมันซึ่งมันเต็มไปด้วยผ้าพันแผลผูกเต็มตัว และแขนข้างหนึ่งของมันก็กำลังเข้าเฝือกอยู่ด้วยนี่...นี่ฉันเป็นคนทำให้มันบาดเจ็บถึงขนาดนี้เลยหรอ?

    โธ่เว้ย!! ไอ้เฝือกเวรนี่ทำเอาข้าขยับไม่ถนัดเลย ให้ตายสิว่ะ!?” มันคำรามออกเสียงดังพร้อมกับโยนดาบไปที่อีกมุมของห้องจนแจกันใบหนึ่งแตกละเอียด ฉันมองเหตุการณ์นั้นด้วยความหวาดกลัว และร่างของฉันก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง บาฮามุทล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์พลางบ่นนู่นบ่นนี่ไปเรื่อยอย่างหัวเสีย

    ฉันค่อยๆใช้โอกาสนั้นเดินกลับไปยังโต๊ะที่วางอาหารอยู่ และเป็นจังหวะเดียวกันที่บาฮามุทหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาที่ดุร้าย

    ทำไมกันว่ะ!? ทำไมเจ้าถึงเอาชนะข้าได้!บาฮามุทถามฉันด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

    เอ่อ...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่นายกำลังจะโจมตีฉันนะ ฉันเองก็หมดสติไปก่อนแล้วเลยไม่รู้เรื่องอะไรเลย และพอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็เห็นร่างของนายสะบักสะบอมไปหมดแล้ว..ฉันเล่าความจริงให้กับบาฮามุทฟัง แต่ทว่ามันกลับไม่มีทีท่าว่าจะเชื่อแต่อย่างใด มันพ่นคำสบถในคอเบาๆก่อนลุกขึ้นมานั่งอีกครั้งหนึ่ง สายตาของฉันและของมันสบเข้าให้พอดี ถึงแม้ว่ามันกำลังจะดูดุร้ายอยู่ แต่นัยน์ตาของมันกลับทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ ฉันพยายามมองเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้นที่รู้สึกคุ้นเคย มันเหมือนกับว่าฉันเคยเห็นนัยน์ตาแบบนี้ที่ไหนมาก่อนนะ...

    มองอะไรของเจ้า!? อยากโดนหรอไง!?”

    ขะ..ขอโทษนะ แล้วก็....

    “…”

    ขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ว่ายังไงฉันก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้นายบาดเจ็บอยู่ดี ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงหรอกนะให้นายหายโกรธฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มพร้อมหลบสายตาของบาฮามุทที่กำลังจับจ้องมองมาที่ฉัน ถ้าหากว่าฉันขอโทษไปแบบนี้อย่างน้อยมันก็น่าจะหายโกรธลงไปบ้างล่ะ ถึงจะไม่มากแต่ก็พบที่จะทำให้เจ้ามังกรขี้โมโหตัวนี้ใจเย็นลงบ้างก็ได้

    เหอะ! คิดหรอว่าเจ้าขอโทษข้าแล้วข้าจะหายโกรธเจ้าหน่ะ! มันทำให้ข้าหายจากอาหารบาดเจ็บนี่หรอไง!?” บาฮามุทโวยวายขึ้นอีกครั้งและดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมให้อภัยฉันง่ายๆเจ้าจะไปไหนก็ไปเลยไป!

    ฉันไปไม่ได้หรอก...

    ทำไมล่ะ!? ข้าเป็นใครแล้วเจ้าเป็นใคร!? ทำไมเจ้าจะทำตามคำสั่งของข้าไม่ได้!?”

    ฉันต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันได้ทำกับนายเอาไว้หน่ะสิ อย่างน้อยฉันก็ต้องมานั่งสอนเรื่องที่ฉันเรียนกับโอราเคิลไปวันนี้ หรือไม่ก็ช่วยนายป้อนข้าวน่ะ...

    เหอะ!? เจ้านี่จะดูถูกข้าหรือไงฮ่ะ!? แล้วไอ้เรื่องเรียนอะไรนั่นนะ มันไร้สาระที่สุดเลย ข้าไม่เข้าใจเลย......!!และบาฮามุทก็เริ่มบ่นร่ายยาวด้วยความหัวเสีย ฉันมองไปยังนัยน์ตาคู่นั้นอีกรอบพลางมองหาอะไรบางอย่างที่กำลังซ่อนอยู่ ทำไมกันนะ..ดวงตาที่ดูดุร้ายนั่นเหมือนกำลังซ่อนความรู้สึกนึงเอาไว้อยู่...

    และที่สำคัญนะเจ้าก็เป็นแค่มนุษย์ไร้ฝีมือและน้ำยาคนนึงเท่านั้นเองแล้วก็...

    นายอยู่คนเดียวมาตลอดเลยหรอ...ฉันพูดแทรกขึ้นในขณะที่บาฮามุทกำลังบ่นอยู่และนั่นเองที่ทำให้มันหยุดบ่นไปในทันที และมันดูท่าทีประหลาดใจไม่มากก็น้อยที่ฉันพูดขึ้นมา แสดงว่าสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดออกไปเป็นความจริงสินะ ภายใต้นัยน์ตาที่ดูดุร้ายนั่นกลับซ่อน ความเหงาเอาไว้อยู่นายเหงามากหรือเปล่าที่ต้องอยู่คนเดียว

    จะ..เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าน่ะ!? เหอะ! ไร้สาระหรือเปล่าว่ะ!?” ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของบาฮามุทยังดูดุร้ายอยู่ แต่ทว่ากลับมีความสั่นเคลือเจือปนออกมาจากคำพูดของมันด้วย ฉันไม่ได้ว่าอะไรต่อและทำท่าทางเหมือนคนเพิ่งพุดอะไรโง่ๆไป แต่จริงๆในใจกลับรู้ดีอยู่แก่ใจถึงความรู้สึกของมังกรตัวข้างหน้า ถ้าหากถามว่าทำไมฉันถึงเห็นในสิ่งที่บาฮามุทซ่อนอยู่ นั่นก็เป็นเพราะฉันเองก็เคยเป็นแบบนั้นยังไงล่ะ...

    ช่างเถอะ.. ฉันคงพูดอะไรโง่ๆไม่ทันคิดออกไป ยังไงก็ขอโทษด้วยละกันนะ.. นายมากินข้าวเถอะ แล้วก็จะได้พักผ่อน ส่วนเรื่องเรียนเดี๋ยวฉันจัดการเขียนเล็คเชอร์ให้ละกัน

    “…”
    บาฮามุทมองหน้าของฉันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างๆฉันอย่างว่าง่ายและไม่ได้บ่นอะไรอีกต่อไป ฉันป้อนอาหารให้กับบาฮามุทคำแล้วคำเล่าจนหมดจาน ก่อนเอาสำรับยาที่โอราเคิลเตรียมไว้ให้ให้บาฮามุทกิน ก่อนจะให้กลับไปนอนที่เตียงตามเดิม ฉันจัดหมอนและผ้าห่มของมันให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปดับไฟรอบๆห้อง เหลือเพียงแค่แสงไฟจากเทียนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเท่านั้น บาฮามุทมองหน้าของฉันด้วยสายตาที่เรียบเฉยและไม่ได้พูดอะไร

    นายนอนไปเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องการเรียนเอง ฝันดีนะฉันยิ้มนิดๆให้กับมันก่อนที่จู่ๆบาฮามุทจะพลิกตัวไปอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็วจนฉันงุนงง

    ยัยมนุษย์นั่น.. จะมารู้ความรู้สึกของเราได้ยังไง...

    ผ่านมาแล้วหลายชั่วโมงและการเขียนเลคเชอร์ให้กับบาฮามุทใกล้จะเสร็จเต็มที ฉันบิดขี้เกียจนิดหน่อยก่อนจะวางดินสอลงบนสมุดอย่างแผ่วเบาก่อนจะเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างซึ่งเห็นดวงจันทร์สีเหลืองนวลทอแสงอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ฉันเหลือบไปมองบาฮามุทนิดหน่อยซึ่งมันกำลังนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบ

    ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเงียบเฉียบที่สุดพร้อมกับเดินตรงไปยังหน้าต่าง และมองไปยังดวงจันทร์สีนวลสายบนท้องฟ้า
    ที่นี่ไม่ได้แตกต่างอะไรจากโลกมนุษย์เลย เพียงแค่ว่าอาจจะไม่มีอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าที่อำนวยความสะดวก และถึงแม่ว่าประชากรทั่วไปก็เป็นมังกรแต่นิสัยใจคอยังไงก็คือมนุษย์อยู่ดี การอยู่ที่โลกใบนี้ก็นับว่าเป็นประสบการณ์เดิมๆเหมือนในโลกมนุษย์ไม่มีผิดเลย ฉันเหม่อมองไปยังดวงจันทร์พร้อมกับคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย ทั้งชั้นเรียนมหานรกของโอราเคิล และวิชาป้องกันตัวที่ฉันเรียนกับบาฮามุทแล้วจุ่ๆฉันก็ดันกลายเป็นคนที่สามารถเอาชนะมันได้อย่างง่ายดาย

    พูดถึงวิชาป้องกันตัวนั่น ตอนที่บาฮามุทกำลังจะฟันฉัน ในเสี้ยววินาทีหนึ่งเหมือนกับว่าฉันได้ยินเสียงของใครบางคนดังก้องขึ้นในหัวก่อนที่ฉันจะหมดสติไป...

    ใช่แล้ว! ไม่ผิดแน่! แต่ว่าเพิ่งมานึกได้ตอนนี้มันก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก และถึงพูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อฉันแล้วล่ะ

    หัวไวดีนิ สาวน้อย...

    “!”
    เสียงนี่... เสียงเดียวกับที่ดังก้องในหัวของฉันในตอนนั้นไม่มีผิด!?

    พบกันอีกแล้วนะ ริวคาเซ ริวฮานะ...

    นายเป็นใคร!? แล้วทำไมถึงมาพูดอยู่ในหัวของฉันล่ะ!?” ฉันถามเจ้าเสียงประหลาดนั่นกลับไปด้วยท่าทีตื่นกลัว ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของมันเบาๆก่อนที่มันจะเริ่มพูดต่อ

    เจ้าลืมข้าไปแล้วอย่างงั้นหรือ? ช่างน่าเสียใจอะไรเช่นนี้

    "
    ระ..เราสองคนเคยเจอกันด้วยหรอ!?”

    เราพบกันครั้งแรกตอนที่เจ้าช่วยชีวิตของเจ้ามังกรหน้าโง่ตัวนั้นไง เจ้าลืมไปแล้วหรอ?”

    ฉันนึกย้อนไปวันแรกที่ฉันเจอกับบาฮามุท ในตอนนั้นฉันเห็นร่างของบาฮามุทที่กำลังอ่อนแรงและใกล้ตายนอนอยู่ในห้องนี้ และเมื่อฉันแตะที่ร่างของมัน จู่ๆฉันก็ไปโผล่ที่ไหนไม่รู้แล้วก็ยังเจอ...เจอกับ...

    นะ..นายคือ... ลูกไฟนั่นใช่มั้ย!?”

    ถูกต้อง! หึๆ เจ้านี่หัวไวกว่าที่ข้าคิดอีกนะนี่ ข้ามีนามว่า อัลเฟรด ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ ข้ามีหน้าที่ปกป้องเจ้าจากมังกรที่คิดทรยศเจ้า...

    มังกรที่คิดทรยศต่อฉัน หมายความว่ายังไง?” ฉันเริ่มไม่เข้าใจในสิ่งทีอัลเฟรดอธิบายมา

    เจ้าในตอนนี้เป็นนายของมังกรหน้าโง่ตัวนั้นยังไงล่ะ บาฮามุทเจ้าราชาแห่งมังกรทั้งหลายทั้งปวงนั่นแหละ... ซึ่งถ้าหากวันใดที่มังกรโง่ตัวนั้นคิดมิดีมิร้ายกับเจ้า ข้าจะมีหน้าที่ปกป้องเจ้าเองอัลเฟรดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโทนต่ำจนดูน่ากลัวอีกครั้งหนึ่ง และนั่นที่ทำให้ฉันเริ่มคิดทบทวนสิ่งที่เขาอธิบายให้ฉันฟังย้อนกลับไปตอนที่เกิดเรื่องทั้งหมด

    ฉันในตอนนั้นไม่สามารถที่จะสามารถสู้บาฮามุทได้เลย แล้วก่อนที่ฉันจะสลบไปฉันก็ได้ยินเสียงของอัลเฟรดดังขึ้นในหัว แล้วจากนั้นทุกคนต่างก็เข้ามาชื่นชมฉันพร้อมกับบอกว่าฉันสามารถเอาชนะบาฮามุทนั่นได้ แสดงว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะอัลเฟรดนี่เอง

    นายเป็นคนทำร้ายบาฮามุทสินะ...ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ และอัลเฟรดก็หัวเราะในลำคอเชิงตอบคำถามของฉัน

    อย่าเรียกว่าทำร้ายเลย เรียกว่าปกป้องเจ้ายังจะดีกว่าเสียอีก ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว อ้อ! ลืมบอกไปอย่างนึงแน่ะ...

    “…”

    คืนนี้...ความมืดครั้งใหม่ของดินแดนแห่งนี้ กำลังจะหวนกลับคืนมา...

    ความมืดครั้งใหม่... หมายความว่ายังไง?” ฉันถามอัลเฟรดด้วยความสงสัยแต่ทว่ากลับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาอีก มันหมายความว่ายังไง ความมืดครั้งใหม่ และฉันเองก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาเพิ่งพูด

    อัลเฟรด สิ่งที่นายพูดหมายความว่ายังไง!?” ฉันตะโกนถามอัลเฟรดด้วยเสียงดังขึ้นกว่าเดิมแต่ทว่ากลับไม่มีเสียงของเขาตอบกลับมา

    “…”

    นี่!! ช่วยอธิบายหน่อยสิว่ามันคืออะไรกันแน่!? อัลเฟรด!!!

    โอ้ยย!! เจ้าจะส่งเสียงดังหาพระแสงอะไรว่ะฮะ ยัยมนุษย์!!!ในขณะที่ฉันกำลังตะโกนเรียกหาอัลเฟรดที่เงียบหายไปในห้วงอากาศ บาฮามุทตรงเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะเขย่าร่างของฉันอย่างรุนแรง

    เจ้าทำให้ข้าตื่นรู้ตัวมั้ยฮะ!?”

    ขะ..ขอโทษนะ ตะ..แต่ว่าฉันกำลังจะอธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ แต่ทว่าจู่ๆกลับเกิดเสียงระเบิดดังก้องขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล ทั้งฉันและบาฮามุทมองหน้ากันชั่วครู่ก่อนจะรีบตรงไปยังหน้าต่างห้องนอนและมองลงไปยังด้านล่าง และฉันก็ต้องตกใจไปในทันทีเพราะว่าบ้านเรือนหลายหลังมีไฟลุกท่วม มังกรกลายตัวทั้งบินและวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน และท่ามกลางเปลวไฟนั่น มีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวและเดินออกมาจากเปลวไฟเหล่านั้น บาฮามุทสบถในลำคอเบาๆและเป็นจังหวะเดียวกันที่มีทหารมังกรนายหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องนอน

    ฝ่า..ฝ่าบาท! เราถูกโจมตี!!ทหารนายนั้นพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นกลัวและสั่นเทิ้ม บาฮามุทไม่รีรอก่อนจะคว้าดาบที่มุมห้องที่มันเคยปาทิ้งไว้ ก่อนจะตรงปรี่ออกจากห้องไป ทหารมังกรนายก็รีบตามบาฮามุทไปในทันที ตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นในห้อง

    แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดี มีแต่เสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง นี่มันเหมือนกับในหนังที่ฉันเคยดูไม่มีผิด และฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าฉันจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเอง ฉันมองลงไปยังด้านล่างอีกครั้งก่อนจะคิดตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป...

    ฉันวิ่งออกมาจากห้องนอนและวิ่งมาตามทางเดินซึงตอนนี้มีแต่ความสับสนวุ่นวาย มังกรทั้งหลายวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นแต่บ้างก็ถืออาวุธออกไปสมทบกับเหล่าทหารหาญ ฉันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนรู้จักแต่ทว่าตอนนี้มันยุ่งเหยิงจนมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร ฉันจึงตัดสินใจวิ่งไปตามทางเรื่อยๆ จนกระทั่งค่อนข้างปลอดผู้คน ฉันมองซ้ายมองขวาอีกครั้งก่อนจะหาทางไปต่อไป เสียงระเบิดทางด้านนอกยังดังขึ้นมาเรื่อยๆไม่มีหยุดหย่อน พร้อมกับเสียงกรีดร้องและเสียงต่อสู้กัน ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าใครเป็นคนลงมือทำเรื่องแบบนี้นะ
    ? ฉันไม่รู้เรื่องเลยว่าที่ดินแดนแห่งนี้ยังมีสงครามหรือการก่อการร้ายแบบนี้อยู่ด้วย

    แข็งใจไว้ก่อนนะ!?”

    เสียงของใครบางคนดังขึ้นมากระทบโสตประสาทของฉัน ก่อนที่ฉันจะมองไปที่ต้นเสียงและก็พบว่ามีทหารมังกรนายหนึ่งกำลังประคองเพื่อนของมันที่บาดเจ็บอยู่ และท่าทางจะหนักเอาการ ฉันเลยรีบรุดเข้าไปหาพวกนั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะหิ้วปีกของมังกรที่บาดเจ็บอีกข้างหนึ่ง ทหารมังกรมองหน้าฉันนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณมาให้ฉัน

    ขอบใจเจ้ามาก!

    ค่อยพูดเถอะ ตอนนี้เราต้องรีบพาเพื่อนของนายไปหาที่ปลอดภัยก่อนแล้วค่อยปฐมพยาบาลฉันว่าก่อนจะออกแรงลากร่างของมังกรที่กำลังบาดเจ็บอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะหมดสติไปแล้ว เลือดของมันไหลออกมาจากบาดแผลเป็นจำนวนมาก หากยังไปไม่ถึงมือหมอหรือไม่ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นละก็ มันอาจจะตายได้ในที่สุด

    ตูมมม
    ~! โครม!

    ในขณะที่พวกเรากำลังเดินอยู่นั่นเอง จู่ๆผนังทางเดินด้านหน้าของพวกเราก็เกิดระเบิดขึ้นมาจนฉันเผลอร้องกรี๊ดเสียงลงออกมา ควันจากการระเบิดฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ มีเงาของใครบางคนปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของฉัน และเงานั่นค่อยๆโผล่พ้นออกจากกลุ่มควันนั่น ปรากฏให้เห็นมังกรหน้าตาน่ากลัวสองตัว มันมีผิวสีดำสนิท แววตาเป็นสีแดงเหมือนเลือดและดูไร้วิญญาณ ราวกับว้าเป็นเครื่องจักร ในมือของมันถือดาบเอาไว้พร้อมที่จะพิฆาตศัตรูได้ทุกเมื่อ ฉันก้าวถอยหลังไปอย่างรวดเร็วก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยคิดมาทั้งหมดในชีวิต

    รีบพาเพื่อนนายหนีไป! เดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลามันเอาไว้เอง!ฉันปล่อยร่างของมังกรทหารที่บาดเจ็บอยู่ก่อนจะคว้าเศษหินเศษอิฐเท่าที่ฉันคว้าได้ปาใส่มังกรพวกนั้นอย่างไม่ยั้งมือ ทหารที่กำลังประคองร่างไร้สติของเพื่อนมองหน้าของฉันด้วยความงุนงงและตกใจ แต่ว่าฉันก็เอ่ยปากไล่มันอีกรอบก่อนที่มันจะพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับก่อนจะรีบลากเพื่อนของมันไปอีกทางหนึ่ง ตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันกับเจ้ามังกรที่ดูน่ากลัวสองตัวนี่เท่านั้น ฉันยังคงกระหน่ำปาเศษหินใส่ไปที่พวกมันอย่างต่อเนื่องแต่ทว่ามันกลับไม่มีบาดแผลหรือมีท่าทีเจ็บแต่อย่างใด มังกรดำตัวหนึ่งในนั้นพุ่งตรงเข้ามาคว้าคอของฉันเอาไว้ก่อนจะดันร่างของฉันไปชนผนังอย่างแรง

    อึก! ปล่ะ..ปล่อยนะ!ฉันกรีดร้องด้วยน้ำเสียงที่แหบร่านก่อนจะดิ้นเพื่อให้เป็นอิสระจากการรัดกุมของเจ้ามังกรนั่นแต่ทว่าเรี่ยวแรงของฉันกลับค่อยๆหายไปทีละน้อยๆ เพราะขาดอากาศหายใจ แรงของมันช่างมีมหาศาลอะไรเช่นนี้!?

    และสายตาของฉันก็ไปเห็นมืออีกข้างหนึ่งของมันที่กำลังถือดาบอยู่ มันยกขึ้นและเตรียมพร้อมที่จะเสียบมาที่ร่างของฉัน ฉันพยายามดิ้นเป็นครั้งสุดท้ายแต่ทว่าก็ไม่สามารถหลุดพ้นออกจากน้ำมือของมันได้เลย น้ำตาของฉันมันเริ่มไหลออกมาด้วยความหวาดกลัว
    นี่ฉัน... ฉันกำลังจะตายใช่มั้ย? ฉัน.. ฉันกำลังจะไปหานายแล้วนะ..โคอิจิ

    วินาทีนั้นฉันหลับตาลงอย่างยอมแพ้ก่อนจะเตรียมพร้อมรับ
    ความเจ็บปวดและความตายที่กำลังจะมาเยือน...

    ฉั่วๆ ชิ้งๆ!

    แต่ทว่าจู่ๆร่างของฉันก็ร่วงลงมากองกับพื้น ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะมองเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น มังกรสองตัวข้างหน้ากำลังระเหยกลายเป็นไอและหายไปในที่สุด และทางด้านหลังของมัน มีมังกรตัวหนึ่งกำลังเก็บดาบใส่ฟักอย่างเยือกเย็นก่อนจะหันหน้ามามองฉันด้วยสายานิ่งๆ

    บะ..เบลด!?”

    หึๆ ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นหนี้ชีวิตข้าสองครั้งแล้วนะ ริวฮานะ...มันพูดพลางแสยะยิ้มมาให้อย่างเยือกเย็น

    อะ...อืม... ขอบคุณนายมากๆ ที่ช่วยชีวิตฉันฉันขอบคุณมันพลางลุกขึ้นยืนอีกครั้ง มันส่งสายตานิ่งมาให้ฉันอีกครั้งก่อนจะสั่งให้ฉันให้หาที่ปลอดภัยหลบซ่อนตัวก่อนจะบินไปตามทางเดินอีกทาง ฉันมองร่างของมันไปชั่วอึดใจก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทางหนึ่งซึ่งเป็นทางที่เจ้ามังกรสองตัวนั่นเคยบุกเข้ามา

    ในขณะที่ฉันกำลังวิ่งผ่านผนังที่ทะลุเป็นรูใหญ่นั่น สายตาองฉันก็เหลือบไปเห็นร่างของมังกรตัวหนึ่งกำลังรับมือกับกองทัพมังกรสีดำนับสิบตัว และดูเหมือนว่ามันกำลังจนมุม และที่ร่างกายของมังกรตัวนั้นเต็มไปด้วยผ้าพันแผลแถมแขนข้างหนึ่งของมันยังใส่เฟือกอยู่เลย...

    บาฮามุท!?” ฉันตะโกนชื่อของมังกรตัวนั้นด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปตามทางเดินเร็วที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ ทำไมกัน!? มันบาดเจ็บอยู่ซะขนาดนั้นแต่ทำไมยังต้องฝืนสู้กับมังกรพวกนั้นอีก ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันคนเดียวเลย ถ้าหากฉันเก่งเรื่องฟันดาบอะไรกับเขาหน่อย บาฮามุทคงไม่ต้องบาดเจ็บหนักแบบนั้น! ฉันวิ่งไปพลางโทษตัวเองอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    ทำไมกันนะ..ทำไมฉันถึงรู้สึกหายใจไม่ออกเวลาที่เห็นมังกรตัวนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย

    แฮ่กๆๆ~ มา! ใครจะเป็นรายต่อไป!?” บาฮามุทพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงพลางดึงดาบออกจากร่างของทหารมังกรดำ พร้อมกับปาดเหงื่อบนใบหน้าของตัวเองอย่างลวกๆ กองทัพมังกรตรงหน้าของเขาในตอนนี้มันช่างเยอะเสียเหลือเกิน ถ้หากเขาไม่บาดเจ็บอยู่ละก็ ป่านนี้มันคงจบแบบม้วนเดียวไปนานแล้วล่ะ! เขามองไปที่พวกทหารมังกรดำด้วยความระมัดระวังและดูท่าทีของพวกนั้น ถ้าพวกนั้นเข้ามาทีละตัวสองตัวเขาก็ยังพอรับมือได้อยู่หรอก แต่หากว่าพวกนั้นเข้ามาพร้อมกันหมดในคราเดียว เขาจะรับมือไหวหรือเปล่านะ...

    มังกรดำตัวหนึ่งรุดเข้ามาหาบาฮามุทอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะเริ่มฟาดฟันดาบใส่บาฮามุทไม่ยั้งมือ แต่ด้วยการที่บาฮามุทเป็นถึงราชาแห่งมังกรทั้งปวง การโจมตีแบบนั้นเขาสามารถรับมือมันได้อย่างสบาย แต่แล้วจู่ๆความเจ็บปวดจากแขนข้างซ้ายที่เข้าเฝือกอยู่แล่นเข้ามาถาโถมใส่เขา และวินาทีนั้นเองที่เขาถูกมังกรดำนั่นกระโดดถีบกระเด็นไปชนกำแพง และนั่นเองที่ทำให้บาดแผลของเขายิ่งทวีความเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม

    โธ่เว้ย!เขาสบถเบาๆในลำคอก่อนจะตั้งท่าพุ่งเข้าใส่มังกรดำที่เพิ่งกระโดดถีบเขา แต่ทว่าจู่ๆมีมังกรดำอีกตัวใช้ดาบพุ่งเข้าเสียบที่ไหล่ข้างขวาที่เขาถือดาบอยู่ ก่อนจะโดดเตะร่างของบาฮามุทกระเด็นออกไป ดาบหลุดมือเขาไปแล้วและสภาพในตอนนี้เขาก็บาดเจ็บเกินกว่าที่จะสู้ได้ต่อไป มังกรดำที่เหลือเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ และหมายจะประหัตประหารชีวิตของเขา ถ้าหากเขาต้องตายไปตอนนี้ แล้วใครล่ะจะปกป้องดินแดนอเล็กแซนเดรียแห่งนี้! เขาอยากที่จะลุกขึ้นสู้ต่อแต่ทว่าร่างกายเขาบอบช้ำมากเกินไปแล้ว

    หยุดนะ!!เสียงตะโกนแหลมของใครบางคนดังขึ้นมาท่ามกลางสถานการสุ่มสี่สุ่มห้า บาฮามุทมองไปยังต้นเสียงตะโกนนั่นก่อนจะพบว่าร่างเล็กๆของเด็กมนุษย์สาวที่ชื่อริวฮานะวิ่งตรงมาทางเขาอย่างไม่เกรงกลัว

    บาฮามุท! นายไม่เป็นไรนะ!?”

    ยัยมนุษย์! เจ้ามาทำอะไรตรงนี้!? หนีไปซะ คิดว่าเจ้าจะสามารถทำอะไรได้ฮะ!?” บาฮามุทตะโกนไล่ริวฮานะที่กำลังวิ่งตรงมาทางเขา แต่ทว่าเธอไม่ได้ทำตามที่เขาบอก เธอกลับวิ่งตรงมาหาเขาเหมือนเดิมและเป็นจังหวะเดียวกันที่มังกรดำตัวหนึ่งพุ่งตรงไปที่ร่างของริวฮานะ มันหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอและชักดาบขึ้นพร้อมแทงไปที่ลำตัวของเธอ ริวฮานะหยุดนิ่งในทันทีด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาของเธอตอนนี้แสดงถึงความกลัวจับใจ บาฮามุทพยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่ทว่ามันก็สายเกินกว่าที่จะช่วยมนุษย์คนนั้นแล้ว

    วิ้งงงง
    ~!!

    แต่ก่อนที่ดาบของมังกรตัวนั้นจะถึงเนื้อของริวฮานะ จู่ๆกลับเกิดแสงสว่างสีขาวที่ร่างกายของเธอ และแสงนั่นเองทำให้เจ้ามังกรดำนั่นกระเด็นออกจากร่างของเธอไปไกล และระเหิดหายไปในอากาศในที่สุด เธอยืนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นพลางสำรวจร่างกายของตัวเอง

    มะ..เมื่อกี้นี้.. มันคืออะไร... เธอตั้งคำถามที่ไม่สามารถหาคำตอบได้ เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอนะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมายืนเฉยๆแบบนี้ เธอสลัดคำถามนั่นทิ้งไปก่อนจะวิ่งตรงมาหาบาฮามุทที่กำลังนอนบาดเจ็บอยู่

    นะ..นายไม่เป็นอะไรนะ!?” เธอค่อยๆประคองร่างของบาฮามุทขึ้นมา แต่บาฮามุทกลับตะคอกใส่หน้าของเธอแทน

    เจ้ามันบ้าหรือเปล่า!? วิ่งเข้ามาตัวเปล่าๆไม่กลัวตายเลยหรือไง!? แต่ว่า..ไอ้แสงเมื่อกี้มันคืออะไร!? เจ้าใช้เวทมนตร์ได้เมื่อไหร่กัน

    ฉัน..ฉันเองก็ไม่รู้ ฉันแค่เพียงคิดว่าจะช่วยนายยังไงดีในตอนนั้นแล้วจู่ๆร่างกายของฉันมันก็เกิดสงสว่างขึ้นมาน่ะ!ริวฮานะอธิบายให้บาฮามุทฟัง แต่ทว่าบาฮามุทกลับมองหน้าของเธอด้วยความสงสัยอย่างมาก เธอไม่ได้ห่วงตัวเองเลยตอนที่กำลังจะโดนมังกรนั่นเล่นงาน แต่เธอกลับห่วงเขามากกว่าชีวิตของเธอ ยัยนี่มันบ้าหรือเปล่าว่ะ?

    แค่เห็นนายบาดเจ็บแบบนี้ ไม่รู้ทำไมหัวใจฉันมันพาลจะหยุดเต้นให้ได้ ฉันอธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่ตอนนี้ฉันน่ะ..ฉันยังไม่อยากให้นายตาย!

    ยัยมนุษย์..บาฮามุทพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆด้วยความงุนงง

    ฉันอยาก...ฉันอยากที่จะช่วยนายต่อสู้ ฉันอยากสู้ไปด้วยกันกับนาย!ริวฮานะพูดขึ้นอีกครั้งหนึ่งก่อนที่เธอจะกอดร่างของบาฮามุทเอาไว้เต็มแรงพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

    ในตอนนั้นนั่นเองที่จู่ๆร่างการของบาฮามุทกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นในทันที รอบๆตัวของพวกเขาสองคนมีแสงสว่างรายล้อมเอาไว้ แสงสว่างนั่นช่วยทำให้บาดแผลต่างๆของบาฮามุทหายไปเป็นปลิดทิ้งราวกับไม่เคยมีบาดแผลเลย แขนที่เคยหักมาในตอนนี้ก็สามารถขยับได้เหมือนเดิม ในตัวของเขารู้สึกถึงพลังบางอย่าง พลังที่เขารู้สึกได้ว่ามันมาจากตัวของยัยมนุษย์คนนั้น

    หึ! สงสัยท่าทางจะสนุกละสิงานนี้ ริวฮานะ!ท่ามกลางความสับสน อัลเฟรดตะโกนเรียกริวฮานะและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่บาฮามุทลุกขึ้นยืนพร้อมกับคำรามออกมาเสียงดังก้อง

    อะ..อัลเฟรด..

    จงมอบตำแหน่งให้กับเจ้ามังกรโง่นั่นซะ

    ตำแหน่ง... หมายความว่ายังไง...

    มันคือสิ่งที่จะกำหนดรูปแบบการต่อสู้ของเจ้ามังกรตัวนั้นยังไงล่ะ และเมื่อเจ้าเลือกตำแหน่งที่เหมาะสมกับมังกรนั่นแล้ว พลังของมันจะยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ!!อัลเฟรดอธิบายให้ให้ริวฮานะฟังก่อนที่เสียงของเขาจะขาดห้วงหายไปเหมือนตอนที่อยู่ในห้องนอนของบาฮามุท เธอมองไปที่ร่างของบาฮามุทที่ตอนนี้มีแสงสว่างห้อหุ่มร่างกายเอาไว้ เธอลุกขึ้นก่อนจะตัดสินใจมอบตำแหน่งที่อัลเฟรดอธิบายให้เธอฟัง

    ริวคาเซ ริวฮานะ.. ขอแต่งตั้งให้บาฮามุทเป็น... อัศวินอันธพาล! [Rogue Knight]สิ้นเสียงคำพูดของริวฮานะ ร่างกายของบาฮามุทเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปในทันที แต่ว่าเธอเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร เพราะแสงสว่างจ้าทำให้เธอมองอะไรไม่เห็นเลย

    ย๊ากกกก!!!!เสียงคำรามของบาฮามุทดังก้องขึ้นอีกครั้งหนึ่งและหลังสิ้นเสียงคำรามนั่น แสงสว่างทั้งหมดก็หายไปในร่างของบาฮามุทที่ตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิม เขาสวมเกราะหนาเอาไว้ที่ลำตัวและแขนข้างขวา อาวุธประจำกายของเขาเปลี่ยนจากดาบเป็นง้าวขนาดมหึมา นัยน์ตาดูดุร้ายและไร้ความปราณี

    สุดยอด!! นี่มันคืออะไรกัน!?” บาฮามุทพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางสำรรวจร่างกายของตัวเอง ริวฮานะยืนอึ้งกับโฉมใหม่ของบาฮามุท ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนที่เธอมอบตำแหน่งให้กับบาฮามุท เหมือนกับว่าตัวเธอเองรู้ดีว่าจะมอบตำแหน่งใดให้กับเขา

    บาฮามุทมองหน้าของริวฮานะไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมองกองทัพทหารมังกรดำที่ตอนนี้เริ่มชะล่าถอยด้วยความกลัว เขาแสยะยิ้มออกมาเหมือนนักเลงก่อนจะพุ่งตรงไปยังกองทัพทหารมังกรเหล่านั้นอย่างไม่เกรงกลัว ผิดจากตอนที่เขาสู้กับมันทีแรกอย่างชัดเจน ร่างกายของเขาพลิ้วไหวมากขึ้นกว่าที่เคย และเขาสามารถสู้กับพวกกองทัพทหารมังกรดำพวกนี้ได้สบายๆเลย ต่อให้พวกนั้นมีเป็นร้อยๆกองทัพ มาในตอนนี้เขาก็ไม่ถอยแล้ว!

    ฉึบ! ฉั่วๆ ชิ้ง!

    ภายในไม่กี่วินาที บาฮามุทสามารภกำจัดทหารมังกรพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย พวกมันค่อยๆสลายหายกลายเป็นไอทีละตัวสองตัว เกิดมาเขาไม่เคยทำได้แบบนี้มาก่อนเลย ถ้าปกติแล้วเขาอาจจะต้องใช้เวลาหลายนาทีในการกำจัดพวกนี้ แต่นี่ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ!

    บาฮามุท!เสียงเล็กๆของริวฮานะดังขึ้นมา บาฮามุทหันกลับไปมองร่างเล็กๆของริวฮานะที่กำลังวิ่งตรงมาหาเขา นี่เขาเป็นหนี้ชีวิตเธอถึงสองรอบแล้วสินะ... ยัยมนุษย์นี่แท้ที่จริงแล้วเป็นใครกันนะ?

    สุดยอดเลย!เธอเอ่ยปากชมบาฮามุทด้วยความประหลาดใจ บาฮามุทแสยะยิ้มนิดๆก่อนจะเอาง้าวขึ้นพาดบ่าอย่างเท่ๆพร้อมกับท้าวสะเอวด้วยความมั่นใจ

    หึ!ยังไงซะข้าก็ต้องขอบคุณเจ้านั่นแหละที่ทำให้ข้าได้รับพลังนี้ แถมบาดแผลทั้งหมดยังหายไปเป็นปลิดทิ้งด้วย อย่างกับเกิดใหม่แน่ะ ว่าแต่....บาฮามุทหยุดพุดไปจังหวะหนึ่งก่อนจะมองริวฮานะด้วยหางตาจนเธอรู้สึกตื่นกลัวขึ้นมา

    อะ...อะไรหรอ

    เจ้าน่ะ... ทำไมมอบตำแหน่งให้ข้าเป็นอัศวินอันธพาล หา!!!!!?” บาฮามุทตะคอกใส่หน้าของริวฮานะพร้อมกับดิ้นพล่านเหมือนเด็กๆริวฮานะมองไปเขาด้วยความงุนงงก่อนจะฟังคำบ่นของบาฮามุทที่หลุดออกมาจากปากอย่างไม่หยุดหย่อน โธ่เว้ย! ข้าเป็นถึงราชาแต่กลับได้ชื่อว่าเป็นอัศวิน แถมยังเป็นอัศวินอันธพาลอีก ใครรู้เข้าแล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนฮะ!? ทำไมเจ้านี่มันโง่ดักดานแบบนี้ว่ะ!? ข้าอยากจะบีบคอเจ้าให้ตายเสียจริงๆ! ถ้าไม่ติดว่าข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้าสองครั้งสองหนหรอกนะ!!

    ตะ..แต่ว่ามันก็เหมาะกับนายดีนะ... ไม่มากก็..น้อยละ

    เจ้าเอาสมองส่วนไหนคิดหา!!!!!!บาฮามุทยังคงบ่นต่อไปเรื่อยโดยไม่ได้ใส่ใจริวฮานะ เธอยืนมองราชามังกรตรงหน้าอย่างปลงๆ ท่าทีเขาเขาเหมือนกับเด็กไม่มีผิด แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ตอนนี้เขากลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เธอเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและก็สังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง

    มังกรสีดำที่เข้ามารุกรานตอนนี้ต่างรีบบินหนีไปจากเมืองกันจนหมด เธอและบาฮามุทมองด้วยความฉงนใจว่าทำไมจู่ๆพวกมันถึงบินหนีไปทั้งๆที่พวกมันก็ยังมีจำนวนเยอะกว่าทหารของอเล็กซานเดรียเสียอีก

    ทำไมพวกนั้นถึงบินหนีไปทั้งๆแบบนี้นะ?” ริวฮานะตั้งคำถามขึ้นมา

    เพราะว่าพวกนั้นกลัวข้ายังไงล่ะ ฮ่าๆ!บาฮามุทหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับพูดจาโอ้อวดตัวเองเป็นการใหญ่ ริวฮานะมองไปที่บาฮามุทอีกครั้งก่อนจะปลงกับอาการบ้าๆบอๆของมังกรตัวตรงหน้า และนั่นทำให้เธอเผลอยิ้มขึ้นมาในทันที มังกรตัวนี้เหมือนกับเด็กเอาแต่ใจแถมคงเหงามากเลยสินะ พอมีเธอมาอยู่ด้วยเลยมีความสุขแบบนี้

    นี่บาฮามุท..

    อะไรของเจ้า

    เรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย?” ริวฮานะเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มจนบาฮามุทเผลอยืนนิ่งไปพักนึง เขาหลบสายตาของเธอที่กำลังมองมาที่เขา ก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับไป

    จะ..เจ้าคิดอะไรของเจ้าน่ะ!? คิดจะมาเป็นเพื่อนกับราชามังกรที่เพิ่งจัดการกับพวกทหารเลวพวกนั้นเรอะ!? หวังสูงเกินไปหรือเปล่า ถ้าอยากจะเป็นเพื่อนกับข้าละก็ เจ้าก็ต้องมาเป็นทาสของข้าก่อน!!!

    ทะ..ทาส..ริวฮานะทวนคำพุดของบาฮามุทด้วยน้ำเสียงฉงนสุดขีด

    ใช่! นับตั้งแต่วันนี้ต่อไปเจ้าคือทาสรับใช้ส่วนตัวของข้า! ฮ่าๆๆ!!!

    ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่น่าชวนเจ้ามังกรนี่เป็นเพื่อนเลยนะ อยากร้องไห้จังเลย

    ในขณะที่ริวฮานะกำลังบ่นอยู่ในใจนั่นเอง บาฮามุทมองหน้าของเธออยู่ชั่วอึดใจก่อนจะเผลอยิ้มให้กับเธอ เป็นรอยยิ้มครั้งแรกที่เขาเพิ่งยิ้มอย่างมีความสุข น่าแปลกที่ว่ามนุษย์ตัวเล็กๆอย่างริวฮานะจะสามารถทำให้เขายิ้มได้ ยัยมนุษย์คนนี้พิเศษกว่ามังกรตัวอื่นๆเสียอีก..


    [ED Theme : Calling by FLOW จากเรื่อง Heroman]***

    หาแบบที่เป็น ED จริงๆ ไม่ได้ มีแค่แบบ MAD จากเรื่อง Full Metal Alchemist Brotherhood
    Last edited by KillerSpree; 13-07-2012 at 04:17 PM. Reason: เว้นบรรทัด เพิ่ม OP และ ED

Facebook Comments


Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •