+ Reply to Thread
Page 3 of 33 FirstFirst 1234513 ... LastLast
Results 21 to 30 of 328
  1. #21
    SupremeDarkness

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    yed dung รีบต่อๆเริ่มมันส์แล้วๆ :013:

  2. #22
    Inoo

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    "พี่คะ........เราจบกันเท่านี้ดีกว่า" เสียงยัยนุชพูดขึ้น ผมอึ้งสักพัก จบกันเท่านี้ มันหมายถึงอะไร จะว่าไป ผมกับยัยนุชเป็นอะไรกันนะ เราแค่รักกัน แค่คอยดูแลเอาใจใส่กัน แค่อยู่ใกล้ๆกันตลอดเวลา เราเป็นแค่คนรักกัน แต่เราก็ไม่ใช่แฟน เพราะจริงๆแล้วผมเป็นแฟนกับพี่เธอ ผมไม่รู้ว่าเราคบกันแบบไหน..จริงๆ

    น้ำตา......ผมเป็นผู้ชายที่เสียน้ำตามากคนหนึ่งบนโลกใบนี้ ผมให้น้ำตาเป็นคำตอบ ผมเสียใจถ้าต้องเสียยัยนุชไป แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธคำพูดของเธอ ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่ผมต้องยอมรับความจริง ความจริงที่ว่าผมไม่สามารถจะซื่อสัตย์กับยัยนุ่นได้คนเดียว ความจริงที่ว่าผมไม่สามารถจะรักยัยนุชได้คนเดียว และความจริงที่ว่าหากเป็นอย่างนี้ต่อไป ทุกคนๆคนคงต้องเสียใจ ยัยนุชคงรู้อยู่แก่ใจ เวลาแห่งความสุขของเราน่าจะจบกันเท่านี้ ก่อนที่คนอื่นจะรู้เรื่องของเราสองคน

    ผมไม่พูดอะไร ยัยนุชก็เช่นกัน เราเดินกลับห้อง นอนลงบนเตียง ผมไม่ได้ทำอะไรเธอเลย หลายครั้งที่ผมพยายามจะเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ ผมรู้ว่าเธอยังร้องไห้อยู่ แต่ถ้าผมจับมือเธอแล้ว ผมรู้ว่าเรื่องของเรามันจะไม่จบ ผมทำใจอยู่นาน ในที่สุดผมก็ไม่ได้เอื้อมมือไปหาเธอ อีกครั้งที่ผมไม่ได้นอนหลับ อีกครั้งที่เห็นแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาทางผ้าม่าน อีกครั้งที่ผมต้องทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเสียน้ำตา





    ผมค่อยๆลืมตาขึ้น คราบน้ำตายังติดอยู่ที่หางตา "เป็นไงบ้าง" เสียงพี่ปู้ยถามผม ผมฝันถึงวันสุดท้ายที่อยู่กับยัยนุช ก่อนที่เราจะกลับมาที่หอ และไม่ได้ติดต่อกันอีก ผมนิ่งอยู่สักพัก พี่ปู้ยก็เขย่าตัวผมอีกครั้ง ผมจึงรู้สึกตัว บอกพี่แกไปว่า "ดีขึ้นมากแล้วครับ ขอบคุณพี่มาก รบกวนซะเยอะเลย" ผมลุกขึ้นจะกลับไปที่ห้องตัวเอง พี่ปู้ยก็บอกว่า "ทานโจ๊กก่อนมั้ย" พี่ทำไว้ให้ แล้วเธอก็เดินไปเอาโจ๊กมาให้ ผมขอบคุณพี่แกแล้วก็รับมาทาน พี่ปู้ยก็ไปล้างหม้อที่ต้มโจ๊กให้ผม ผมคงหลับไปนานน่าดู เพราะอย่างน้อยกระเพาะผมบอกผมว่ามันต้องการอะไรไปบวงสรวงแล้ว

    ผมมองไปที่หน้าต่าง เหมือนเพิ่งพระอาทิตย์กำลังตกดิน....เฮ้ย จะเป็นไปได้ไง ผมกลับมาตอนทุ่มหนึ่ง มันก็หัวค่ำแล้ว ผมหานาฬิกา เกือบหกโมงเช้า ผมหลับไปทั้งคืน แล้วพี่ปู้ยได้หลับบ้างรึเปล่านะ ผมรู้แต่ว่าผมตื่นมาพี่ปู้ยก็ทำโจ๊กไว้ให้แล้ว ผมร้อนใจมากที่รบกวนเธอขนาดนี้ ขณะกำลังคิดว่าจะพูดอะไร พี่ปู้ยก็ถามว่าวันนี้ไปตักบาตรรึเปล่า ผมก็ตอบว่า "...ไป..ครับ" เธอยิ้มแล้วเดินไปเตรียมของใส่บาตรต่อ

    พอทานโจ๊กเสร็จ ผมก็จะเอาถ้วยไปล้าง พี่ปู้ยก็บอกว่า "ไม่เป็นไร เราไปอาบน้ำเถอะ เดี้ยวจะไปใส่บาตรไม่ทัน" ผมก็ตอบตกลง แล้วเข้าห้องมาอาบน้ำทันที ระหว่างอาบน้ำ ผมรู้สึกงงๆกับอะไรซักอย่าง ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆนะ แต่ไม่รู้ว่ามันแปลกตรงไหน คงเป็นเพราะผมแฮงค์อยู่หล่ะมั้ง สมองเลยไม่ค่อยทำงานเท่าไหร่

    หกโมงสิบห้า ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว พี่ปู้ยมาเคาะห้อง ผมก็ช่วยพี่แกถือของใส่บาตร ผมเอามาม่ากับปลากระป๋องที่ติดห้องไปใส่บาตรเพราะนึกหาอะไรไม่ออก จุดที่เค้าใส่บาตรกันอยู่ไม่ไกลจากหอผมมากนัก เราจึงเดินไป ระหว่างทางผมขอโทษพี่ปู้ยที่รบกวนมากเหลือเกิน เธอว่าไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกัน ต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา พอตักบาตรเสร็จนาฬิกาบอกว่าเกือบเจ็ดโมง ผมชวนเธอไปทานข้าว เธอบอกว่าผมทานแล้วไม่ใช่เหรอ นั่นหน่ะแน่นอน แต่ผมรู้ว่าเธอยังไม่ทาน ผมเลยบอกว่า ผมไม่ค่อยอิ่มเท่าไหร่ พี่แกเลยว่า "สงสัยคราวหน้าคงต้องทำโจ๊กเพิ่มแล้วมั้ง"




  3. #23
    Inoo

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    "เราฝันถึงใครเหรอ....." จู่ๆพี่ปู๊ยก็ถามผมขึ้นมาในขณะที่พวกเรากำลังทานข้าวอยู่ร้านข้าวใกล้ๆที่ตักบาตร ผมแทบสำลักข้าวออกมาทันที "อะไรนะครับ" ผมถาม ในใจก็นึกถึงเรื่องยัยนุช หวังว่าผมคงไม่ละเมออะไรแปลกๆออกมานะ พี่ปู้ยก็ยิ้ม แล้วก็บอกว่า "ไม่มีอะไรหรอก" เห็นเธอละเมอเหมือนกับเรียกชื่อใครซักคน ผมเลยบอกว่าฝันถึงน้องสาว ผมไม่ได้โกหกนะ แค่พูดจริงไม่หมดเท่านั้นเอง

    "น้องเธอชื่อนุชเหรอ ชื่อน่ารักดีนะ....." เอาแล้ว ผมรู้สึกเหมือวัวสันหลังหวะ กลัวว่าผมจะละเมออะไรออกไปแน่ๆ แต่จะว่าไปทำไมผมต้องกลัวด้วยนะ ผมกับพี่ปู้ยก็ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย ผมถามว่าตัวเองละเมออะไรออกมาบ้าง พี่ปู้ยก็ยิ้มแต่ไม่ยอมบอก เพิ่งรู้นะว่าพี่แกก็ชอบแกล้งคนเหมือนกัน

    หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมกลับมาที่ห้อง เสียงมือถือก็ดังขึ้นมา หน้าจอขึ้นชื่อแม่ยัยนุช ผมลังเลอยู่แปบเดียวก็กดรับ แม่เธอเสียงเครียดมาก ถามว่าผมอยู่ไหน มาหาแม่ที่หอยัยนุชหน่อยได้หรือเปล่า ยัยนุชกำลังแย่

    พอวางสาย ผมเดินลงบันไดทันที ไม่นาน ผมก็ขับรถมาถึงหอยัยนุช วิ่งขึ้นไปที่ห้อง เคาะประตูซักพัก แม่ยัยนุชก็เปิดประตูให้ ผมเข้าไปข้างใน ยัยนุชกำลังหลับอยู่ ที่แขนมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ ผมเผ้าก็สยายไม่เป็นทรง แม่เธอบอกว่ายัยนุชเครียดจนแทบจะเป็นโรคประสาท ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมพูด ไม่ยอมไปหาหมอ เพ้อหาแต่ผม แล้วก็กรีดข้อมือตัวเอง

    ในห้อง เวลาผ่านไปช้าๆ มันเงียบมากจนได้ยินกระทั่งเสียงนาฬิกาบนหัวเตียง แม่ยัยนุชถามผมว่าจะทำยังไงต่อไป ผมไม่ตอบ ผมไม่รู้จะตอบอะไรดี ผมจะทำยังไงต่อไปนะ เคยดูหนังที่ผู้หญิงกรีดข้อมือตัวเองมาก็หลายเรื่อง แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอด้วยตัวเอง ผมหลับตาลง พยายามที่จะหาทางออกจากเรื่องนี้......หรือไม่ก็พยายามหลบหนีความจริงอยู่

    เสียงประตูห้องเปิดออกมา พ่อยัยนุชเดินเข้ามา เปรี้ยงงงง!! เสียงหมัดปะทะที่หน้าผมอย่างจัง ผมไม่ตอบโต้อย่างใด เลือดกำเดาไหลออกมา ผมเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะหลังจากถูกพ่อยัยนุชต่อย อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดน้อยลงหล่ะมั้ง

    ผมต้องทำอะไรซักอย่าง ผมคิดตลอดระหว่างที่อยู่ในห้องน้ำ ที่จริงคำตอบในใจผมมีอยู่อย่างเดียว แต่มันเป็นเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งในชีวิตผมเลยหล่ะ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เลือดกำเดาก็หยุดไหลแล้ว ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ คุยกับแม่ยัยนุชในเรื่องที่ผมกำลังคิดอยู่





    เลิกลงแระ คนอ่านน้อย เปลืองเนื้อที่เซอเวอร์

    บาย~

  4. #24
    [E56]Natarn

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    ก่อนไปกรุณาทิ้ง link ที่นำมาจากประมูลหน่อยครับ

  5. #25
    Inoo

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    เราไม่ลงหรอก เรางอน

    :019: :019: :019:

  6. #26
    black rock

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    ตูอ่านแบบเงียบๆ





    เอาไป 1 จึ๊ก




    กลับมา~~~~~~~~~~~~~

  7. #27
    Xcalibur

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    กลับมาเห้อค้าบบ ~

    เรื่องน่าติดตามอ้ะ

    อย่าไปเรยน้า T^T

    :012:

  8. #28
    Inoo

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    (แต่งงาน) คำๆนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมมาตลอด ผมอยากจะรับผิดชอบยัยนุช ผมน่าจะรู้ว่าตัวเองทำผิดมาตั้งแต่ต้นแล้ว แต่ที่ผ่านมาผมมันไม่รับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง มัวแต่ปล่อยให้คนอื่นเจ็บปวด มือผมกดโทรศัพท์ไปหาพ่อผม ผมบอกท่านว่า ผมอยากจะรับผิดชอบผู้หญิงคนหนึ่ง พ่อจะว่ายังไง เงียบซัก 5 วินาที พ่อผมตอบกลับมา ก็แล้วแต่เอ็ง จะให้ไปสู่ขอตอนไหนก็บอก ขอบคุณครับพ่อ เป็นครั้งแรกที่ผมปรึกษาปัญหาชีวิตกับคนอื่น ผมโตมากับคำว่าดูแลตัวเอง แต่ต่อไป ผมต้องดูแลคนที่อยู่ข้างผมด้วย

    คืนวันที่สอง ตอนนี้ยัยนุชย้ายเข้ามาอยู่ในโรงพยาบาล เธออยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นมาหลายวันแล้ว ผมได้เพียงแต่จับมือเธอเอาไว้ ให้ไออุ่นของตัวผมส่งผ่านไปถึงเธอบ้าง เวลาผ่านไปช้าๆ ในห้องของโรงพยาบาลมีผมกับยัยนุชสองคน แต่เราก็ไม่ได้คุยกัน ระหว่างที่อยู่ในห้อง ผมกลับมานึกถึงเรื่องยัยนุ่น พี่ปู้ย แล้วก็คิดเรื่องที่จะพูดกับยัยนุชเมื่อเธอตื่นนอนแล้ว ผมจะขอเธอแต่งงาน ให้ผมเป็นคนดูแลนุชได้มั้ย ผมพยายามนึกคำพูดที่ดูสวยหรูเอาไว้ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมา

    บ่ายสี่โมงครึ่ง แม่ยัยนุชกลับมาจากทำงาน ผมก็ไม่อยากอยู่รบกวนท่าน จึงลากลับ มาถึงหอ หลังจากอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แม่ผมโทรมา ถามว่าเรื่องเป็นมายังไง ผมก็ว่าไปตามจริง ยังไงเสีย เรื่องจะแต่งงาน ก็คงจะปิดแม่ไม่ได้ แม่เธอก็ว่าผมที่ไปทำลูกสาวเค้า สักพัก แม่ก็บอกว่าอยากให้หมั้นกันก่อน แล้วแม่อยากจะเห็นหน้าลูกสะใภ้ด้วย

    สามทุ่ม ผมกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง หน้าประตูห้องเขียนชื่อจริงของยัยนุชไว้ ผมยืนอยู่หน้าห้องเพื่อฟังเสียงว่ามีคนอยู่ด้านในหรือไม่ เสียงแม่ยัยนุชดังขึ้นมา "แม่เอากาแฟด้วยนะลูก" ขาดคำ ประตูห้องเปิดออก คนในห้องเดินชนผมอย่างจัง "ขอโทษค่ะ" เสียงที่คุ้นหูผมดังขึ้น ผมเงยหน้าขึ้น คนที่ชนผมเองก็เช่นกัน "นุ่น......" ผมพูดในลำคอ เราต่างก็ยืนอึ้งกันซักพัก เสียงอีกเสียงก็เรียกผม "พี่....คะ" ผมมองผ่านเข้าไปในห้อง ยัยนุชตื่นแล้ว สีหน้าเธอดูดีขึ้น แต่ยังขาวซีดอยู่ "นุช.....ตื่นแล้วเหรอ" ผมพยายามจะยิ้มกลบเกลื่อน แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ผมเดินเข้าไปในห้อง นุ่นก็ขอตัวไปซื้อของ บรรยากาศตึงเครียดอีกครั้งเมื่อในห้องมี ผม ยัยนุช และพ่อกับแม่ของเธอ

    "เป็นไงบ้าง" ผมถามยัยนุช ที่จริงก็เห็นๆกันอยู่ แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร ยัยนุชก็ว่าเธอดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ต้องคิดมากนะ กลายเป็นผมที่โดนเธอปลอบแทน ไม่สิ วันนี้ผมมาเพื่อจะขอยัยนุชแต่งงาน แม่ยัยนุชก็รู้แล้ว พ่อเธอคงรู้เช่นกัน แต่ผมไม่คิดว่ายัยนุ่นจะกลับมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลับมาวันนี้ ผมเคยรักนุ่น ตอนนี้ก็ยังรักอยู่ ผมทำผิดกับนุ่นมาก มากกว่าที่ทำกับยัยนุชด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมกลับกำลังจะขอยัยนุชแต่งงาน ถ้าผมแยกร่างได้ผมคงขอรับผิดชอบเธอทั้งสองคน เพราะตอนนี้ ผมไม่อยากหนีอีกต่อไปแล้ว




  9. #29
    Inoo

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    "นุช....แต่งงานกับพี่นะ" คำพูดสั้นๆแต่ได้ใจความออกจากปากผม ยัยนุช พ่อกับแม่เธอถึงกับอึ้งไปเลย แม้จะรู้มาก่อนแต่คงไม่คิดว่าผมจะพูดตรงๆแบบนี้ 5 วินาทีผ่านไป นุชมองหน้าผม น้ำตาเริ่มไหลออกมา ผมเดินเข้าไปกอดเธอเอาไว้ ตอนนี้พ่อกับแม่ยัยนุชกลับหายไปไหนไม่รู้ ในห้องจึงเหลือเพียงเราสองคน

    "พี่อ่ะ......พี่....บ้า.....คนบ้า ถ้าล้อเล่นหล่ะก็โกรธจริงๆด้วย" ยัยนุชพูดทั้งน้ำตาตอนที่กอดผม ดูสีหน้าเธอมีความสุขมาก ผมเลือกนุช ผมเลือกเธอแทนที่จะเลือกยัยนุ่น ไม่ใช่เพราะผมรักนุชมากกว่า แต่เป็นเพราะยัยนุชอ่อนแอกว่า ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำผิดต่อนุ่น แต่ตอนนี้คงหวังได้แต่ว่าเธอจะให้อภัยผม และหวังว่าเธอจะเข้มแข็งกว่าน้องสาวของเธอ เข้มแข็งพอที่จะไม่เลือกทางเดียวกับที่น้องสาวเธอทำ

    เรากอดกันซักพัก ผมบอกกับนุชว่า ผมจะไปคุยกับพ่อแม่เธอก่อน เธอยิ้มและคลายวงแขนที่รัดตัวผมเอาไว้ ผมเดินออกมานอกห้อง นุ่น และพ่อแม่ของเธอก็ยืนอยู่ที่หน้าห้อง นุ่นคงรู้เรื่องหมดแล้ว เธอคงรู้ก่อนที่จะกลับมาเมืองไทย แต่เรื่องที่ผมจะแต่งงานกับน้องสาวเธอ เธอคงเพิ่งจะรู้ไม่นาน พอเห็นหน้าผมเธอก้มหน้าลงต่ำ แล้วบอกพ่อแม่เธอว่าจะเข้าไปดูยัยนุชก่อน

    ผมบอกพ่อแม่ยัยนุชว่า ผมจะให้พ่อแม่มาสู่ขอเร็วๆนี้แหละครับ และถามอ้อมว่าพวกท่านอยากได้ค่าสินสอดซักเท่าไหร่ พวกท่านก็ว่าแล้วแต่ทางเรา ผมก็บอกว่าจะขอหมั้นไว้ก่อน ไว้น้องนุชเรียนจบค่อยแต่งงานกันจะได้มั้ย พ่อแม่เธอก็เห็นด้วย พอคุยกันเสร็จ ผมก็ขอลาพวกท่านกลับบ้านไปบอกพ่อแม่ โดยที่ไม่ไปลายัยนุช เพราะผมยังไม่กล้าที่จะพบหน้านุ่นพร้อมๆกับน้องนุช ก่อนกลับ แม่ยัยนุชบอกผมว่า ให้ผมโทรคุยกับยัยนุ่นด้วย อย่างน้อยที่สุด เราทั้งสองก็เคยเป็นแฟนกันมาก่อน แม่ไม่อยากให้พี่น้องเข้าหน้ากัน


    เราจะมอมเมาเยาวชน TCG ให้หันมาอ่านนิยายแทนการเล่น dota เพราะฉะนั้นใครอ่านแล้วคิดว่ามันสนุกก็เอามาคนละจึ๊กๆๆๆ

  10. #30
    Xcalibur

    Re: กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก (from broad pramool)

    โอ้วววว ... ~

    2 ทางเลือก 2 หัวใจ

    โว้วววว ... ~

    ด่วนก๊าบบบ

    :001:

Facebook Comments


Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •